Χειροποίητο Τυρόψωμο (και παρειπόμενα)

 

Οπωσδήποτε, υπάρχει κάτι εξαιρετικά απολαυστικό – ηδονικό αν μου επιτρέπετε – στο να περνάς βράδυα μονήρης (αυτό σημαίνει μόνος, αστοιχείωτοι) υπακούοντας απαρέγκλιτα στην πειθαρχία της Διάθεσης της Στιγμής.

Φερ’ ειπείν, να πεινάς στις τρεις (το βράδυ) και να λες, τι να φάω, δεν υπάρχει έτοιμο φαγητό. Μουμπλε μουμπλε… λοιπόν, ένα λουκάνικο με ημ/νία λήξης τον Οκτώβριο (no comments, please), μια πατάτα που κάτω από το φλογώδες βλέμμα μου αυτοτεμαχίζεται σε ομοιόμορφα, στρατιωτικά παραταγμένα κομμάτια, δύο αυγά (αυτά φρέσκα – δεν τρώμε μόνο ληγμένα, ξέρετε..) και last but not least, ένα τυροψωμοειδές, φτιαγμένο από τα χεράκια μου (υλικά: μαγιά, αυγά, αλεύρι, τριμμένο κεφαλοτύρι, αλατοζάχαρη, λάδι και φούρνο) και βουαλά!

(Μιλάμε, τύφλα να ‘χει ο Μαμαλάκης, η Χρύσα Παραδείση κι οι άλλες βασίλισσες της κουζίνας, δεν πιάνουν μία μπροστά στα αυθόρμητά μου).

Το αποκορύφωμα της αυτοκρατορικής μου μοναξιάς: αντί να σερβίρω στο τραπέζι, τα έφαγα όρθιος, από το τηγάνι, βουτώντας φρέσκο ψωμάκι στο καυτό, υπερ-κεκορεσμένο λάδι.

Είναι σωστό: ο οικογενειάρχης ζει σα σκυλί και πεθαίνει σαν άνθρωπος. Ο μονήρης ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει.. όπως πεθαίνουν κι όλοι οι άλλοι.  😉

Και για να μην παρεξηγηθώ, υπάρχουν πολλές στιγμές που απολαμβάνω τη μοναξιά μου. Αλλά, αν υπήρχε μια ευκαιρία να περάσω στο .. απέναντι στρατόπεδο, δεν θα δίσταζα. Τίμια.

Λοιπόν, αυτά.. Βαθύτερο νόημα δεν υπάρχει απόψε. Είχα όρεξη να γράψω μ@λ@κίτσες και το έκανα. Γυρίζω σπίτι, με περιμένουν η Monica και η Jessica.

Σαγιονάρα.

υ.γ. του παραπάνου βίντεου ουδιμία σχέση έχη με του πόστ. Απλά μ’ αρέσ. (αρέσ, όχι αρέσει)

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Αχα, ίδιες μαγειρικές ικανότητες διακρίνω (πλην του λουκάνικου) 🙂

    Εμένα πάλι, τώρα που ζω μόνη, μαζί με την αυτοκράτειρα Λύδια (σκυλί…) μου αρέσει τόσο πολύ!

    Αυτό που λατρεύω είναι ότι όταν επιθυμώ τη μοναξιά μου, την έχω έτοιμη, δεν χρειάζεται να απομονωθώ.

    Καλημέρες 🙂

    (το τραγουδάκι δεν αρεσ…….. δεν πειράζει εε) ;

  2. Αυτές οι αυθόρμητες, γευστικές αναζητήσεις υπό το βλέμμα της πείνας και των περιορισμένων υλικών, έχουν μια ειλικρινή γοητεία.
    Αρκεί κάθε τέτοιο σκηνικό να απέχει από το προηγούμενο και το επόμενο μία σεβαστή χρονική απόσταση αλλιώς έχουν αντίθετο αποτέλεσμα.

    Καλά να περνάς. Ειδικά με τέτοιες συγκατοίκους δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία.

  3. > Βάσσια, φακ το τραγούδι, δεν έχει καμμιά σημασία. Να συνδυάσεις το γούστο σου (στο φαγητό) με αυτό της Λυδίας, θα καταλήξεις στο δικό μου… 😉
    Τη μοναξιά συνήθως τη σιχαίνομαι…

    > Νομίζω, Σωστός, αν η σεβαστή απόσταση δεν ξεπερνά τη βδομάδα 🙂
    Οι συγκάτοικες… καλά θα ήταν… αλλά.. 😕

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: