Deadhouse Gates – St. Erikson

n29452

Συγγραφέας: Steven Erikson

Τίτλος: DEADHOUSE GATES

ΕκδόσειςTOR BOOK (2005)

Σχόλια:   Ο Στήβεν Έρικσον (καμμιά συγγένεια με την ομώνυμη φίρμα κινητών) με είχε κερδίσει με το πρώτο βιβλίο της σειράς των Πεπτωκότων – ή Εκπεσόντων – της Μαλαζάν, τους Κήπους του Φεγγαριού. Περίμενα την συνέχεια από το Μεταίχμιο ή κάποιον άλλο εκδοτικό οίκο αλλά φαίνεται η συνέχεια δεν κρίθηκε συμφέρουσα κι έτσι μέχρι στιγμής πάπαλα.

Steven%20Erikson

Όπως είχα γράψει και στο post για τους Κήπους του Φεγγαριού, κάποια στιγμή θα συνέχιζα τις ιστορίες του στο πρωτότυπο. Έτσι κι έκανα, αν και το λεξιλόγιό του με κούρασε κάπως. Οι Πύλες του Οίκου των Νεκρών αποδείχτηκαν μια άξια – αν όχι καλύτερη – συνέχεια του πρώτου βιβλίου. Στο ίδιο χαρακτηριστικά δικό του στυλ, σύνθετες αρθρωτές ιστορίες που συγκλίνουν προς το τέλος της πλοκής, με πλήθος χαρακτήρων, ένας καταιγισμός ονομάτων που σε κάνει να ανατρέχεις συχνά (στην αρχή τουλάχιστον) στον κατάλογο των ονομάτων και στο σύντομο γλωσσάρι, ο ίδιος έντεχνος συνδυασμός μιας αμείλικτης σκληρότητας (διαποτισμένης από πυκνόρευστο κυνισμό) και ανέλπιδου ιδεαλισμού, που καθιστά τους πρωταγωνιστές πολύ ανθρώπινους, παρόλες τις ιδιαίτερες ικανότητές τους. Στην πραγματικότητα, διαβάζεις την ιστορία του Ανθρώπου, τον απελπισμένο αγώνα της ανθρωπιάς απέναντι σε μια θάλασσα πάθους για εξουσία και σκοτεινών συναισθημάτων.

Οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει και σ’ αυτό το βιβλίο είναι ιδιαζόντως ενδιαφέροντες, άλλοτε απλοί άνθρωποι που βρέθηκαν να κολυμπούν στα σκατά (pardon my language) και προσπαθούν απλά να τη βγάλουν καθαρή, άλλοτε ανεξιχνίαστοι τύποι με σκοτεινό παρελθόν που είναι ανακατεμένοι σε αλλόκοτες αναζητήσεις ή δολοπλοκίες. Με το τέλος (?) της ιστορίας βέβαια, το τοπίο αρχίζει να ξεκαθαρίζει και όσοι από τους πρωταγωνιστές αναπνέουν ακόμη βρίσκουν τη θέση τους σε ένα πεπρωμένο που δεν είναι παρά ένα κοκτέηλ από τις θελήσεις των Θεών ελαφρά χρωματισμένο από δικές τους αποφάσεις, ίσα ίσα για να μη νιώθουν εντελώς πιόνια στα χέρια άλλων.

Πολιτικά ορθός, ο Έρικσον χρησιμοποιεί εξίσου τα δύο φύλα, διαφοροποιώντας τις ιστορίες του από το mainstream της παράδοσης του fantazy που θέλει τις γυναίκες όμορφες και υποταγμένες. Για να μην πω πως το υποτιθέμενο ασθενές φύλο βαραίνει κάπως περισσότερο από το υποτιθέμενο ισχυρό…

Εκτός από το ανακάτεμα της μαγείας με τα εκρηκτικά, ο Έρικσον αγαπάει επίσης πολύ και τα παιχνίδια με τις λέξεις. Δεν αναφέρομαι στα ονόματα – που από μόνα τους αποδεικνύουν το λεχθέν – μα στην αντικατάσταση του πλέον ενδιαφέροντος χαρακτήρα του Kruppe του πρώτου βιβλίου του με τον σχεδόν εξίσου λεξιλάγνο Pust, ιερέα του Σκοταδιού. Αλλά για τις λέξεις και τον Kruppe θα αναφερθώ περισσότερο στο επόμενο βιβλίο του, το Memories of Ice.

Με το τέλος της απίστευτης πορείας του Κολτέην, φτιάχνει μια σκηνή πέρα από κάθε περιγραφή, απογειώνοντας το συναίσθημα του αναγνώστη, επίτευγμα που είναι το ζητούμενο (αλλά όχι συχνά κατορθωτό) από την πλειάδα των συγγραφέων φαντασίας. Μ’ άλλα λόγια, δημιουργεί μια αληθινά Ηρωική στιγμή και γι’ αυτή και (όχι) μόνο θα άξιζε η ανάγνωση του βιβλίου αυτού.

Ένα μόνο αρνητικό βρίσκω στο Deadhouse Gates: τους χάρτες στην αρχή του βιβλίου. Μικροί (θα άξιζαν μια αναδίπλωση της σελίδας για να διαβάζονται καλύτερα), δεν βοηθούν ιδιαίτερα τον αναγνώστη. Ίσως όμως αυτό να είναι έργο του εκδοτικού οίκου και όχι του συγγραφέα – άλλωστε, το διάβασα σε paperback edition, στα λεγόμενα βιβλία τσέπης που δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Μια μικρή αναμονή για το επόμενο βιβλίο της σειράς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: