Spore – το σχεδόν τέλειο παιχνίδι

spore main

Η προτελευταία μου μανία (η τελευταία αργότερα) που με κράτησε νύχτες – και μέρες – ξάγρυπνο, να παλαίβω με τα νομιστεράκια και τις ιδιοτροπίες τους μέχρι να φτάσω στο πολυπόθητο … αλλά, ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το Spore είναι ένα παιχνίδι που σχεδιάστηκε (απ’ όσο ξέρω) για nintendo αλλά κυριάρχησε στα pc, από την Maxis και την ΕΑ. Μοναδικό στο είδος του για δύο λόγους: δεν εντάσσεται σε μία κατηγορία (strategy, action, RPG) αλλά περιέχει στοιχεία από διάφορες και χρησιμοποιεί ένα μηχανισμό (για τεχνικές πληροφορίες αλλού, όχι εδώ – δεν κατέχω) που επιτρέπει τη «δημιουργία» των επιμέρους επιπέδων του παιχνιδιού (σε άλλα παιχνίδια προϋποθέτουν τεράστιο όγκο data) χωρίς να βαραίνει ιδιαίτερα το pc του χρήστη.

galaxy basic a

Gameplay. Ο παίχτης διαλέγει έναν γενέθλιο πλανήτη από τις διάφορες επιλογές που παρέχει ο γαλαξίας μας (?) στον οποίο και ξεκινάει τη «ζωή» του, σαν μικροσκοπικός οργανισμός, επιδιώκοντας – τι άλλο; – την επιβίωση και την εξέλιξή του σε πιο σύνθετο οργανισμό. Αυτή η φάση – στο παιχνίδι – ονομάζεται κυτταρική (cell phace) και στόχος είναι να μαζέψεις αρκετή ευφυία για να βγεις στη ξηρά. Στο δρόμο καλό είναι να αποκτήσεις και όσο δυνατόν περισσότερα εργαλεία / όργανα / μηχανισμούς άμυνας ή επίθεσης τόσο για την τωρινή όσο και την μετέπειτα ασφάλειά σου.

unexpected visitors

sp creature 23a

Οκ, τα κατάφερες (τελικά). Ακολουθεί η φάση των «πλασμάτων«,

sp the kill

στην οποία αφού βγήκες στον μαγευτικό κόσμο της ξηράς έχεις να αντιμετωπίσεις ένα κάρο άλλα πλάσματα, με σκοπό τον ίδιο με πριν: να εξελιχθείς μέχρι η ευφυία που έχεις αποκτήσει σου επιτρέψει να ανακαλύψεις τη φωτιά και να περάσεις στην επόμενη φάση, αυτή των «φυλών«.

village life

village view

Σαν φυλετικό ον έχεις απέναντί σου άλλες φυλές του ίδιου ή διαφορετικού είδους, τις οποίες πρέπει να προσεταιριστείς με το καλό ή με το στανιό για να περάσεις στην επόμενη φάση, αυτή του «πολιτισμού«. Στη φάση αυτή ξεκινάς από μια πόλη και ο σκοπός είναι να ενωθείς με τις άλλες πόλεις που αναδύονται  μέχρι να κυριαρχήσεις στον πλανήτη. Τα κατάφερες; Μπράβο, το διάστημα ανοίγεται μπροστά σου και είναι ΑΧΑΝΕΣ.

sp planets a

and flying

Θα μπορούσε να πει κανείς πως η τελευταία, διαστημική φάση είναι η κύρια φάση του παιχνιδιού με τις προηγούμενες να είναι στην ουσία προπαρασκευαστικές. Σ’ αυτή τη φάση, ο σκοπός (τελικός) είναι να φτάσεις στο κέντρο του γαλαξία, όπου κρύβεται ένα καλά φυλαγμένο μυστικό. Το κύριο εμπόδιο είναι μια φυλή από ημιοργανικά όντα (call me cyborg) με μηδενική αίσθηση του χιούμορ και απεριόριστη τσατίλα απέναντι σε κάθε τι ζωντανό. Αυτά είναι οι Grox και έχουν περικυκλώσει το κέντρο του γαλαξία, εμποδίζοντας την πρόσβαση σ’ αυτό. Κι έχουν στη διάθεσή τους ένα τεράστιο αριθμό πλανητών και απειλητικών διαστημοπλοίων.

Μπορείς να τους φτύσεις (ετοιμάσου για αιματοχυσία) ή να τους γλέιψεις, ρισκάροντας τη φιλική στάση ΟΛΩΝ των υπόλοιπων όντων του γαλαξία. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Δεν υπάρχει εύκολη λύση. Προσωπικά, ακολούθησα μια πολιτική παραμονής στα όρια της εμπόλεμης κατάστασης μαζί τους, με ταυτόχρονη, αργή – μα πολύ αργή – διείσδυση μέσα από τους ελάχιστους πλανήτες που ήταν ελεύθεροι, μέχρι να φτάσω αρκετά κοντά στο κέντρο και να κάνω ένα «ντου» για να δω τι κρύβεται εντός.

Η επίτευξη του στόχου (το μυστικό στο κέντρο του γαλαξία) υπήρξε σχετικά απογοητετική. Είναι σίγουρα μια περίπτωση όπου το ταξίδι αξίζει περισσότερο από τον προορισμό.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ. Η εξέλιξη συνοδεύεται από την απόκτηση κάποιων χαρακτηριστικών τα οποία διαμορφώνουν τον τωρινό αλλά και τον μελοντικό σου χαρακτήρα. Σε κάθε φάση μπορείς να αντιμετωπίζεις τα υπόλοιπα όντα είτε φιλικά είτε εχθρικά, και ανάλογα με τη συχνότητα της κάθε μιας στάσης ο χαρακτήρας σου κλίνει προς το επιθετικό άκρο ή προς το φιλικό, ενώ υπάρχει και ένα ενδιάμεσο. Για παράδειγμα, στη φάση του πολιτισμού, μπορείς (ανάλογα με την αθροιστική σου στάση) να καταλήξεις σαν στρατιωτικός, οικονομικός ή θρησκευτικός πολιτισμός. Τέσσερις φάσεις (στην πέμπτη δεν υπάρχει περαιτέρω εξέλιξη), τρεις διαφοροποιήσεις σε κάθε μία, μας κάνει – αν θυμάμαι καλά τα μαθηματικά του γυμνασίου – 81 διαφορετικές καταλήξεις. Στην πραγματικότητα, μόνο 9 τύποι διαστημικού πολιτισμού υπάρχουν, καθώς κάποια «μονοπάτια» συγκλίνουν στον ίδιο τελικό τύπο.

sp plasma end a

sp evol scientist a

Οι τελικοί τύποι είναι: ο Ζηλωτής, ο Έμπορος, ο Σαμάνος, ο Πολεμιστής, ο Διπλωμάτης, ο Επιστήμονας, ο Οικολόγος, ο Βάρδος και ο Ιππότης. Απ’ αυτούς ο Ζηλωτής μι άρεσε, αλλά ο Σαμάνος έχει μια ιδιότητα πολύ χρήσιμη για το τελικό στάδιο του παιχνιδιού. Επίσης, αν κάποιος διαλέξει να πάει κατευθείαν στην τελική φάση, ξεκινάει σαν Wanderer, να πούμε Περιπλανητής, χωρίς καμμιά ιδιαίτερη ικανότητα κι αυτό είναι πολύ μαλακία, γι’ αυτό παίξτε σαν καλά παιδιά από την αρχή του παιχνιδιού. Άλλωστε, η δυνατότητα διαφοροποίησης στην πορεία εξασφαλίζει extra fun και μπορείτε να ξαναπαίξετε το παιχνίδι στοχεύοντας σε έναν διαφορετικό από πριν τύπο.

Στο Spore φτιάχνεις τα πάντα εσύ (αν και υπάρχει και μια τεράστια βάση δεδομένων απ’ όπου μπορείς να διαλέξεις έτοιμα αντικείμενα, αλλά που είναι η ευχαρίστηση αν δεν τα φτιάχνεις εσύ όπως γουστάρεις;), από το ίδιο το πλάσμα – τον εαυτό σου – μέχρι και σπίτια, οχήματα, ακόμη και μουσική. Τι λέω, ακόμη και πλανήτες μπορείς να διαμορφώσεις κατά τα γούστα σου.

making cars a

sp citty hall a

sp factory a

making space ships

sp Golden Dragon a

Για μένα, τα διαστημόπλοια ήταν το πλέον αγαπημένο και από μόνα τους θα ήταν αρκετά για να ευχαριστηθώ το παιχνίδι.

sp Blade Fighter a

sp Blade Fighter Ba

sp space ship 4a

sp Rockannon Ia

ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ. Να αρχίσω από τα κατά: Η αισθητική του παιχνιδιού, μια υπερβολικά για τα γούστα μου καρτουνίστικη αισθητική. Εδώ φαίνεται ο αρχικός προσανατολισμός για το nintendo. Δεν είναι απόλυτη (δόξα τω Θεώ τα διαστημόπλοια δεν είναι βγαλμένα από τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη) και υπάρχουν δυνατότητες να περιορίσει κάποιος τον καρτουνίστικο χαρακτήρα στα δημιουργήματά του, αλλά φαντάσου τι θα μπορούσε να βγει από μια διαφορετική αισθητική προσέγγιση.

Δεύτερο. Οι φάσεις των φυλών (tribal) και του πολιτισμού δεν έχουν βάθος, ούτε και ιδιαίτερο σκοπό. Μ’ άλλα λόγια, boriiiingggg. Στην πραγματικότητα, δύο πραγματικά ωραίες φάσεις έχει το παιχνίδι: τη φάση των πλασμάτων και τη διαστημική. Οι άλλες θα ήθελαν λίγο δούλεμα ακόμη. Πολύ περισσότερο, μια και..

Τρίτο. .. το τέλος δεν είναι τέλος. Φτάνεις στο Κέντρο, αποκτάς το μυστικό (το Πράμα της Ζωής – αγγλιστί stuff of life) και το παιχνίδι συνεχίζεται. Δεν υπάρχει συνθήκη κατά την οποία το παιχνίδι να βγάζει λεζάντα «THE END» και να βλέπεις τους τίτλους τέλους και τα credits. Το σταματάς μόνος σου μια και δεν έχεις να περιμένεις τίποτα άλλο. Το ίδιο το stuff of life δεν είναι παρά μια συντόμευση σε ό,τι ήδη μπορείς να κάνεις (αλλιώς δεν θα ήταν εφικτό το κέντρο του γαλαξία).

Τέταρτο. Άπαξ και καβαλήσεις ένα διαστημόπλοιο δεν μπορείς να χαρείς μια διαδρομή πεζός. Τώρα που έφτασες στη διαστημική φάση, τώρα που έχεις πρόσβαση σε ένα σωρό διαφορετικούς πλανήτες με πολύ διαφορετικά πλάσματα, δεν μπορείς να ξεκαβαλικεύσεις και να κάνεις ένα ωραίο πικ νικ σε ένα εξωτικό περιβάλλον. Φτιάχνεις ένα πλανήτη όπως σ’ αρέσει ή καπνίσει, με άγριους λόφους, όμορφα ποτάμια, ροζ ατμόσφαιρα και κίτρινο χρώμα εδάφους ή πράσινη θάλασσα και δεν μπορείς να επιθεωρήσεις από το έδαφος το δημιούργημά σου. Αίσχος.

Αλλά…

Είναι σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι (για να είμαι μετριοπαθής). Προσφέρει πολλές συγκινήσεις κι άπειρες εκφραστικές δυνατότητες. Έχει μοναδικό gameplay. Είναι η χαρά του αρχιτέκτονα, του εικαστικού, του ζωγράφου, των παιδιών… Αποτελεί και μια υπεραπλουστευμένη – είναι αλήθεια – εκδοχή του μηχανισμού της εξέλιξης (ακαδημαϊκοί κύκλοι σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν το spore για τη διδασκαλία βιολογίας και εξέλιξης) αν και το βρίσκω αυτό λίγο αμερικανιά.

Σίγουρα ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω δει / παίξει κι αν παρέθεσα μερικά αρνητικά είναι γιατί βλέπω να έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες απ’ όσες έχουν αξιοποιηθεί ήδη. Οπωσδήποτε, περιμένω στο μέλλον μια εκδοχή  – ή περισσότερες – που να υπόσχεται αισθητικά τουλάχιστον πολύ περισσότερα. Μέχρι τότε, … το σίγουρο είναι πως δεν το έχω βαρεθεί. Άσε που σκέφτομαι να το ξαναπαίξω με στόχο να εξωντώσω τους Grox (δεν ξέρω αν είναι εφικτό, αλλά σίγουρα θα προσπαθήσω). Κι ένας άλλος στόχος, αυτός για ισοβίτες για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι να αποικήσω ΚΑΘΕ πλανήτη του γαλαξία.

Spore_GIF_2009-03-04_00-05-36Και λίγο κίνηση στα δημιουργήματά μου, compliments to EASpore_GIF_2009-01-23_17-55-59

Α, να μην ξεχάσω, εδώ είναι το επίσημο site του Spore, κι εδώ το σχετικό λήμμα στη βικιπαίδεια.

Λοιπόν, αυτά τα ολίγα, αν επρόκειτο να γράψω πλήρη οδηγό για το παιχνίδι, θα τέλειωνα τον επόμενο χρόνο.

Καλή διασκέδαση.

υ.γ. είναι νωρίς να πω «καλό φθινόπωρο;

Τι εννοείτε «αη γαμ…»

Ααα, κατάλαβα. Νωρίς είναι 😉

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: