Ο Μεγάλος Θανατικός – Γ. Ξανθούλης

μεγαλος θανατικος

Συγγραφέας: Γιάννης Ξανθούλης

Τίτλος: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΑΝΑΤΙΚΟΣ

ΕκδόσειςΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ (1981)

Σχόλια: Έχω μήνες που σκέφτομαι και θέλω ν’ αναφερθώ στον Γιάννη Ξανθούλη. Για κάποιο λόγο όμως, ίσως προσωπικό, δεν έχω καταφέρει να γράψω για τα βιβλία του που ήθελα: το Θείο Τάκη και το Τραίνο με τις Φράουλες. Σήμερα νιώθω – ίσως – ικανός ν’ αναφερθώ στο πρώτο του μυθιστόρημα, το Μεγάλο Θανατικό.

 

Πριν από αυτό όμως, όπως συνηθίζεται, κάποια βιογραφικά στοιχεία:

Βικιπαίδεια , Ελευθεροτυπία , Σκάι , Καστανιώτης … Γιατί να τα αντιγράφω;

[ειδικά η εργογραφία του, στο link της βικιπαίδειας].

xanthoulis

Ο Ξανθούλης είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες συγγραφείς, έχοντας κατακτήσει (εκτός από ένα μεγάλο κοινό) ένα ιδιαίτερο, δικό του ύφος, όπως άλλωστε και κάθε πραγματικός συγγραφέας. Κινείται πάντα στο χώρο της μεγαλοαστικής κοινωνίας μετά το ’50, χωρίς αυτό να στερεί τα σημεία σύνδεσης με τον αναγνώστη που δεν ανήκει ή δεν έχει ζήσει αυτή την κοινωνική τάξη. Ο λόγος είναι πως με την διεισδυτικότητα που τον διακρίνει, καταφέρνει να φέρει στην επιφάνεια βιώματα που ως προς την ουσία είναι κοινά σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα.

Διεισδυτικότητα, σαρκασμός (λεπτός / ενίοτε διακριτικός), κοφτερό χιούμορ και ωμότητα είναι το κοκτέηλ που προσφέρει στον αναγνώστη. Ειδικά το τελευταίο, είναι ίσως το στοιχείο του που εκτιμώ περισσότερο. Σε μια κοινωνία που σταθερά στρουθοκαμηλίζει κι αποφεύγει τις αλήθειες όπως ο διάβολος το λιβάνι, οι χειρουργικές του απογυμνώσεις της ανθρώπινης φύσης μπορούν να φέρουν τον αναγνώστη πιο κοντά στην κατανόηση του εαυτού του αλλά και των άλλων ανθρώπων. Ο ίδιος βέβαια, μιλάει μόνο για μεταβιβάσεις αισθητικής προς τον αναγνώστη, αλλά να μου επιτραπεί να τεντώσω λίγο αυτή την αισθητική προς την διάσταση του ψυχογραφήματος.

Ένα τελευταίο (και να κλείσω με τα γενικά) είναι το στοιχείο που είναι νομίζω σταθερά παρόν στα έργα του, αυτό που εγώ ονομάζω «μεταφυσικό» – «μαγικό» και η Αννίτα (ως πιο διαβασμένη) αποκαλεί μαγικό ρεαλισμό. Αυτό το στοιχείο πέρα από τον λογο-τεχνικό του ρόλο στην διεκπεραίωση της πλοκής, ξυπνά μνήμες από άλλα ήθη κι έθιμα, άλλες κοσμοαντιλήψεις, τότε που ο έλληνας δεν είχε βαλθεί ακόμα να γίνει «ευρωπαίος», λογικός, αντικειμενικός, πραγματιστής και άλλες σύγχρονες κοινωνικές μόδες.

Ωραία. Ο Μεγάλος Θανατικός… Απίστευτο, σαρκαστικό χιούμορ, πληθωρική φαντασία και μπόλικο .. mind control χαρακτηρίζουν το πρώτο εκδοθέν έργο του. Ο ανάπηρος πρωταγωνιστής, δεν είναι «καλός». Αντίθετα, πληγωμένος από τη ρημάδα την τύχη του που τον πέταξε στο περιθώριο της ζωής αποφασίζει να εκδικηθεί εκτός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στο ατύχημα που τον άφησε ανάπηρο κι ολόκληρη την κοινωνία. Με μέσο το νου και τη θέλησή του κι εργαλεία διάφορους ανθρώπους (με πρώτο και καλύτερο τον αδελφό του) κατασκευάζει εκρηκτικούς μηχανισμούς και εξαπολύει ένα κύμα εγκληματικότητας που συγκλονίζει την κοινωνία.

Στον αντίποδά του η Ελπίδα Γιαρμάς, η νεαρή ηρωίδα που πολλές φορές (αλλά όχι όλες) καταφέρνει ν’ ανατρέψει τα σχέδια του πρωταγωνιστή, μέχρι το συγκλονιστικό τέλος – που δεν θα το αποκαλύψω. Με τον τρόπο που δουλεύει τους χαρακτήρες του πιστεύω πως μας δείχνει οτι είναι .. αλλεργικός στην βλακεία (προσωπική άποψη). Όπως και να έχει, ακόμη κι από το πρώτο αυτό έργο έδειξε την πρόθεσή του ν’ απορρίψει συγγραφικά στερεότυπα και να στρέψει το βλέμμα μας σε μια πλευρά του σχεδόν σύγχρονου έλληνα που σίγουρα δεν μας έμαθαν στο σχολείο.

Ελπίζω σε μακροημέρευσή του και βεβαίως-βεβαίως σε πληθώρα νέων έργων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: