Οι παλιοί γνώριμοι (Πόλη Ι)

P568534a

Το θερμόμετρο άγγιξε τους 29 βαθμούς, σχετικά υψηλή θερμοκρασία γι’ αυτή την εποχή. Αλλά ο κόσμος της πόλης δεν χαίρεται τη ζέστη, ο ουρανός είναι βαρύς με μαύρα σύννεφα κι η βρόχα δε λέει να ξεσπάσει. Έκανα μια απογευματινή βόλτα στα σοκάκια της συνοικίας. Υγρασία, μουντός καιρός. Μουντοί κι οι άνθρωποι, περπατάνε κλεισμένοι στον εαυτό τους ή τσακώνονται στις διασταυρώσεις γι’ ανύπαρκτους λόγους. Βρίζουν στα ελληνικά, στα ρώσικα, στα τούρκικα. Και περισσότερο, στα αλβανικά. Οι βρισιές είναι ίδιες όποια γλώσσα και να ιππεύουν.

Έχω τρεις τέσσερις μήνες σ’ αυτή την περιοχή. Ποτέ δε μένω για πολύ. Ήδη η σκέψη της επόμενης μετακόμισης γλιστράει ύπουλα κάτω από την επιφάνεια, είναι η εμπειρία που με κάνει να την αντιληφθώ. Όπου και να πάω, κάτι με πνίγει. Είναι η διεφθαρμένη πόλη, οι άδειες ζωές, τα μαραμένα όνειρα. Οι εικόνες της εγκατάλειψης, οι σπόροι της αποσάθρωσης που κρύβονται πίσω από κάθε βλέμμα, από κάθε υπόσχεση. Οι σκιές που έρπουν ύπουλα πλησιάζοντας τον καθένα. Μια πόλη στις παρυφές του Σκότους, η καταραμένη πόλη του Καβάφη που σέρνω μέσα μου. Δεν έχει γλυτωμό απ’ αυτή την πόλη, όπως λέει ο ποιητής.

Όλοι κρύβουν μια πόλη μέσα τους. Άλλοι της γυρνάνε την πλάτη και πνίγουν τις κραυγές της στο αλκοόλ, στους μπάφους, στα σήριαλ στη διαπασών, στο πήδημα, στην δίχως όρια δουλειά. Εγώ, την αφουγκράζομαι. Ξεχωρίζω με υπομονή τις μυριάδες κραυγές της, τις κατάρες που σαν οξύ διαβρώνουν στρώμα στρώμα την ψυχή μου, μέχρι να μείνει γυμνή σαν δόντι που έχει κακοφορμίσει. Κάθε κραυγή και μια ιστορία, μια σχέση, ένα ανεκπλήρωτο καθήκον, μια ανολοκλήρωτη χαρά. Τις ξεχωρίζω, τις ταξινομώ, τις κατηγοριοποιώ. Είμαι, μπορώ να πω, ένας σωστός ερευνητής της εσωτερικής σαπίλας. Κάποια μέρα ονειρεύομαι να φτιάξω ένα λεύκωμα με την περιγραφή του κάθε πολίτη αυτής της πόλης. Θα έχει τίτλο «Εγώ».

Και κάθε εγώ θα βλέπει τον εαυτό του σ’ αυτό το λεύκωμα. Θα φτιάξω ένα έργο τέχνης που θα μιλάει σε κάθε άνθρωπο, αφού δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς εγώ.

Σ’ αυτό το λεύκωμα ένα ολόκληρο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στα λάθη. Μη νομίσεις πως είναι πολλά. Λίγα είναι. Μα είναι μακρόβια και επίμονα. Τα ίδια λάθη που επαναλαμβάνονται κάθε φορά, σαν θεατρικές παραστάσεις που τραβάνε χρόνια.

Ένα άλλο μιλάει για τους φόβους. Κι αυτοί είναι λίγοι. Κι αυτοί, μακρόβιοι και επίμονοι. Μπαίνουν σε κάθε στιγμή και την χρωματίζουν με το αγαπημένο τους χρώμα, πάντα μελανό.

Πάλι παρασύρθηκα και μιλάω για το Λεύκωμα. Πάντα το κάνω. Δεν έχω κι άλλα χόμπι εδώ που τα λέμε. Περπατάω κι αφουγκράζομαι. Και σήμερα, έτσι όπως δε λέει να βρέξει, να ξεπλύνει λίγο την ένταση, οι φωνές είναι δυνατές. Μου φαίνεται μάλιστα πως ξεχώρισα μια καινούρια φωνή. Ανήκει σ’ ένα περασμένο μου έρωτα, αυτός (αυτή) έχει ήδη τρεις φωνές. Αυτή, είναι η τέταρτη. Μου φαίνεται – δεν είμαι εντελώς σίγουρος – πως επαναλαμβάνει μια φράση (όπως και οι περισσότερες φωνές).

«Ποτέ δε μ’ ακούς».

Μάλιστα. Να που τώρα, την άκουσα. Έπιλεκτική έλλειψη ακοής, αναθρεμμένη από την προσήλωσή μου σε άλλες φωνές, αδελφή της μονομανίας και κόρη της πεισματικής προσκόλλησης στην δική μου εικόνα του κόσμου. Παλιοί γνώριμοι, όλοι.

Μία ώρα μετά, ξέσπασε η πολυπόθητη μπόρα. 

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Α, την αναγνωρίζω αυτήν την πόλη- την ξέρω καλά..

    όλο πάω να της ξεφύγω κι όλο με δεσμεύει και με πνίγει

  2. Κάποια φορά πρέπει να πέρασα κι εγώ από κει.
    Για δείτε εδώ ένα τραγούδι, του οποίου τους στίχους έγραψε ο υποφαινόμενος πριν από περίπου είκοσι χρόνια…

  3. > Μαύρε Γάτε, φαντάσου όμως, κάποια στιγμή μετά από ατέλειωτα παλούκια να ισοφαρίσεις όλους τους παλιούς λογαριασμούς, τι απίστευτη αίσθηση ελευθερίας θα νιώθεις! Αυτό θεωρώ έργο ζωής (κι όχι βέβαια τη φήμη, τα λεφτά και λοιπά καταναλωτικά προϊόντα).

    > Spy, τι πολυτάλαντος που είστε! Φαντάζομαι, ο καλός Θεούλης έκανε μεγάλη επένδυση στο άτομόν σας και θα περιμένει πολλά εις ανταπόδωσιν 😉
    υ.γ. το τηλέφωνο της αηδούς, τι πρέπει να κάνω για να το μάθω;

  4. I’m with you, bratha, I’m with you…

    …the City of Ember, vanity and broken dreams…

  5. Η ΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΧΕΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΥΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ. ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ, ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΣΤΕΓΟΙ, ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΡΥΠΙΕΣ ΑΠΟΧΕΣ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ.
    ΦΥΛΑΞΕ ΕΝΑ ΖΕΣΤΟ ΧΩΡΟ, ΓΙΑΤΙ Η ΒΟΗΘΕΙΑ, ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ‘ΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ.

  6. Είδες τι ωραία είναι να ξεσπάει η πολυπόθητη μπόρα;
    Ξεπλένει την δυσωδία και καθαρίζει η μνήμη
    Νρεντ

    Αν δεν βγαινει το λινκ είμαι εδώ οχυρωμένος απο το κακόβουλο λογισμικό με τα 15 black – listed blogs, που κάποιοι τις δίνουν και άσυλο να γράφει, αν δω κανέναν εδώ μέσα θα του ρίξω μπινελίκι μέχρι και για τον κόκορα που έσφαξαν στα θεμέλια του σπιτιού του.( και θα με συγχωρέσεις)
    Το κείμενο είναι ακριβώς του γούστου μου, εσωτερικό, μελαγχολικό, ονειρικό και ρεαλιστικό ταυτόχρονα

    http://mafialovers.wordpress.com/

  7. > Poetic Justice, VANITY and broken dreams… In a way, poetic justice.. 😉
    Και διακόσια χρόνια μετά, η Πόλη θα παραμένει επίκαιρη.

    > juan loco, ναι, αυτό είναι μια σωστή παρατήρηση. Με τον καιρό γεμίζει και δεν αποτελεί πόλο έλξης για νέους κατοίκους… Κι όσο πιο γεμάτη είναι, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για βοήθεια…
    [ξέρεις κάτι που δεν ξέρω; Με βάζεις σε υποψίες..] 🙂

    > Michael Corleone, Η μπόρα πάντα είναι η αλλαγή, το σημείο καμπής, ένα σταυροδρόμι.. Μόνο που στην περίπτωση, συνήθως είναι παροδική..
    Καλή αρχή κι εύχομαι αδιαπέραστες άμυνες που θα αποθαρρύνουν κάθε κακοήθεια. Η Οικογένεια ξέρει να προστατεύει τα μέλη της, χε χε.. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: