Μήδεια – 4.48

Δευτέρα. Λες και θα βρέξει, μα και πάλι όχι..

Η υγρασία κάνει το δέρμα να κολλάει.

Ανυποψίαστοι περαστικοί μας κοιτάζουν περίεργα.

Σβήνω το τσιγάρο στο πεζοδρόμιο και κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια.

Ένα σκοτεινό δωμάτιο.

Δεν είμαστε πολλοί. Καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον με το βλέμμα καρφωμένο μπροστά. Περιμένουμε..

Και όλοι σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα.

Τι υπάρχει πίσω από τη μαύρη κουρτίνα?

Ένας ψηλός άντρας παραμερίζει το μαύρο πανί

και μας ανακοινώνει αυστηρά

΄΄ Το επισκεπτήριο κρατάει 50 λεπτά.. ΄΄

Τόσο κράτησε.

50 λεπτά.

Ως άκρως ενδιαφέρουσα συρραφή και πρωτότυπο εγχείρημα, η

΄ Μήδεια – 4.48΄ είναι μια παράσταση που καθηλώνει.

Μουσική. Χορός. Μουσική.

Και μετά δύο Γυναίκες από διαφορετικό κόσμο αλλά με κοινό άξονα την προδοσία, να καταθέτουν ταυτόχρονα και τελικά να οδηγούνται στην ταύτιση.

Η Μήδεια -μέσω της χρήσης video- μας μεταφέρει με εικόνα το ιστορικό μιας υπόθεσης, με ηχητικά αποσπάσματα διαλόγων εμπνευσμένων από το Μήδειας Υλικό του Χ. Μύλλερ.

  photo 1

photo 2

Η Γυναίκα επί σκηνής ερμηνεύει σ’ ένα αφοπλιστικό μονόλογο αποσπάσματα απ’ την Ψύχωση – 4.48  της Σ. Κέην. Ξεδιπλώνει τις σκέψεις της, τους φόβους που τη παραλύουν, παραδέχεται την ενοχή της, φωνάζει τις αδυναμίες της, χτυπιέται μες την ανεπάρκειά της, προσεύχεται, θυμώνει, ζητάει βοήθεια και συνειδητοποιώντας τελικά πως έχει χάσει την αγάπη της, παραιτείται από τον εαυτό της.

 photo 3 

Η Μήδεια και η Γυναίκα στην Ψύχωση, καταλήγουν να είναι το ίδιο πρόσωπο.

 

 Με ρώτησε αν είμαι η Μήδεια.

Του είπα ό,τι απέμεινε.

              …

 

Νιώθω το μέλλον ανέλπιδο, τα πράγματα δε θα βελτιωθούν..

Κάποτε μπορούσα να κλαίω τώρα έχω αφήσει πίσω τα δάκρια.

Δεν μπορώ να φάω

Δεν μπορώ να κοιμηθώ

Δεν μπορώ να σκεφτώ

Δεν μπορώ να ξεπεράσω την μοναξιά μου, το φόβο μου, την αηδία μου

Δεν μπορώ να γράψω

Δεν μπορώ να αγαπήσω

Δεν μπορώ να είμαι μόνη

Δεν μπορώ να είμαι με τους άλλους..

κάτι με αγγίζει σε εκείνο το σημείο που ακόμα κλαίει με λυγμούς κι ένα τραύμα δυο χρόνια παλιό ανοίγει σαν κουφάρι και μια ντροπή θαμμένη χρόνια τώρα βογκάει την άθλια, σάπια θλίψη της..

με κοιτούν ξέροντας μυστικά την βασανιστική ντροπή μου.

 

Ντροπή ντροπή ντροπή

Πνίξου στη γαμημένη ντροπή σου.

Τίποτα δεν μπορεί να σβήσει το θυμό μου.

Και τίποτα δεν μπορεί να ανορθώσει την πίστη μου.

Αυτός δεν είναι ένας κόσμος που θέλω εγώ να ζω.

 

Θα με αγαπήσουν γι’ αυτό που με ρημάζει

το ξίφος στα όνειρα μου τη σκόνη στις σκέψεις μου

την αρρώστια που μεγαλώνει στις πτυχές του μυαλού μου..

Κάθε κομπλιμέντο κλέβει κι ένα κομμάτι από την ψυχή μου.

 

Μετά τις 4.48 δε θα ξαναμιλήσω ποτέ.

 Έχω πεθάνει πολύ καιρό τώρα.

 photo 4

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Ιδέα -Σύλληψη-Σκηνοθεσία: Έφη Γούση
Κείμενο: Έφη Γούση
Σκηνικά: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Κοστούμια: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Κινησιολογία: Τατιάνα Μύρκου
Μουσική Επιμέλεια: Κοσμάς Εφραιμίδης
Φωτισμοί: Before Light
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κώστας Γεράρδος, Θοδωρής Γρηγοριάδης
Επιμέλεια Κειμένου: Θοδωρής Γρηγοριάδης
Σκηνοθ. Επιμέλεια κιν/κής λήψης: Μαρία Παριανού
Οπερατέρ: Roch Drazinski
Μακιγιάζ: Παρέσα Ιωαννίδου
Σχεδιασμός Αφίσας/flier: Μαρία Τσάλλη
Φωτογραφία Αφίσας/flier: Pascual Mousios
Κομμώσεις: Lefas
Οργάνωση Παραγωγής: Έλενα Σιαφάκα, Σταύρος Μπίλλιος

ΔΙΑΝΟΜΗ
Γυναίκα: Έφη Γούση
Γιατρός: Θοδωρής Γρηγοριάδης

Χορεύουν:
Ελένη Γκιούρα
Σταύρος Βαρούσης

video:
Mήδεια: Μαγδαληνή Μπεκρή
Ιάσων: Κώστας Γεράρδος
Γλαύκη: Εύη Σαρμή
Άντρας: Χρήστος Τανταλάκης
Κορίτσι α΄: Κρίστυ Παπαδοπούλου
Κορίτσι β΄: Νάντια Δαλκυριάδου
Γυναίκα σε θάλαμο: Εύη Σοφρωνίδου
Γυναίκα σε σταθμό: Ελένη Ζαραφίδου

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή 29 Μαϊου εώς Παρασκευή 5 Ιουνίου (συνεχόμενα)

Σάββατο – Πέμπτη 22:00 μ.μ.
Παρασκευή 12:00 π.μ. (μεταμεσονύκτια)

Studio Vis Motrix, Αγν. Στρατιώτη 20 (έναντι Αγ. Δημητρίου)

Τιμή εισόδου: 10 ευρώ

Κρατήσεις Θέσεων:      2310228161   

 

Το παραπάνω post δεν είναι δικό μου. Είναι της Αννίτας που είδε την παράσταση και της άρεσε και σκέφτηκε να ετοιμάσει ένα post. Το ετοίμασε και το έστειλε. Εγώ απλά το ανέβασα.

Η Αννίτα με ευχαρίστησε που ανέβασα το post της. Χαζό κορίτσι…

Αννίτα, εγώ σ’ ευχαριστώ που τιμάς το blog μου με κείμενά σου. Μακάρι να έγραφα σαν κι εσένα. Ο χώρος αυτός είναι πάντα και δικός σου. Να είσαι καλά.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο.
    Είμαι που μαι βέβαια αγριεμένος λογω μεταφορών παρ» όλα αυτα με ηρέμησε γιατί πήγε το μυαλό μου αλλού.

  2. Χε χε, Αννίτα είναι. Κι όσο για το αγρίεμα, κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα ησυχάσεις. Κουράγιο. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: