Παράξενα

waiter-serving-man_029.jpg

Παράξενα που σκέφτομαι

σαν πέφτει το σκοτάδι

κι η μοναξιά μου γύρω μου

τυλίγεται, σα χάδι.

.

Σχεδόν αγγίζω με χαρά

τις σκέψεις που πονάνε

για πράγματα που έφυγαν

και πίσω δε γυρνάνε.

.

Θυμάμαι, χρόνια ολάκερα

κοιτούσα προς τα πίσω,

τις άγκυρες, τα βάρη μου

φοβόμουνα ν’ αφήσω.

.

Μα ήρθε ο χρόνος ο σωστός

και τα ‘διωξε μακριά μου,

μονάχος τώρα απόμεινα

με τ’ αποτσίγαρά μου.

.

Σαν ξημερώσει το πρωί

το μόνο που θα μείνει

είναι μπροστά μου να κοιτώ,

μιας νέας αρχής τη δίνη.

Advertisements

13 Σχόλια

  1. Συνηθίζω να αγγίζω με χαρά,αυτά που πονάνε και πίσω δε γυρνάνε.Ο μαζοχισμός σε όλο του το μεγαλείο!

  2. Καλησπέρα, βρε παιδί,
    που τα λες ωραία με εικόνες και με ρίμα.
    Αν δεν ανέβαζες τα στιχάκια σου στο μπλογκ
    τί κρίμα που θα ήτανε, τί κρίμα! 😉

    Κρατάω την αισιοδοξία
    που κούρνιαξε στις λέξεις σου
    και θα προσπαθήσω κι εγώ να εμπιστευτώ
    ‘το χρόνο το σωστό’ που διώχνει μακρυά τ’ άσχημα και φέρνει άλλα.. καινούρια, όμορφα κι ωραία.

    🙂

  3. Η δίνη μιας καινούργιας αρχής…
    Μου αρέσει.
    Αν η ζωή δεν είχε εναλλαγές, πόσο θα μας ήταν αναγκαία;
    🙂

  4. Αφού έτσι τα έφερε η ζωή…ακολούθα τους νέους δρόμους της.
    Εμπιστεύσου την. Αλλού θα σε πάει, άλλα δώρα θα γευτείς.
    Μια άγραφη σελίδα είναι που σε περιμένει 🙂

    Εύχομαι όλα να σου πάνε καλά !!!!

  5. Οπως λέει κι η Αννίτα – μεγάλη μου συμπάθεια – κρατάω την αισιοδοξία.
    Κάθε αυγή καινούργια αρχή με καινούργιο δέρμα – αν το θελήσεις εσυ φίλε

  6. > Vany, πολλές φορές αντλούμε μια παράξενη ηδονή από τον πόνο.. Όπως και καμμιά φορά σκαλίζουμε επίμονα μια μικροπληγή. Κάτι σα συναισθηματική φαγούρα.. Σ’ αυτό το στιχάριο ασχολήθηκα με την μετάλλαξη της οπτικής και την αποκόλληση από παλιές «φύσεις».. Καλησπέρα. 🙂

    > Vassia, σε αρέσει, ε; Μα η δίνη φέρνει ίλιγγο και τρόμο, sometimes.. Ναι, κάποτε πρέπει να προχωράμε, κι ας τρέμουν τα φυλοκάρδια.. 🙂

    > Mrs Smith, «αφέσου»… Μεγάλη κουβέντα. Ώρες ώρες νιώθω σα στρείδι, κολημένο σε κάποιο γνώριμο βράχο και γύρω μου τα ρεύματα να απειλούν να μου επιβάλλουν την ελευθερία.. Μπρρρρ…. 🙂

    > dredd, όπως λέει η Αννίτα (μεγάλη μου συμπάθεια κι εμένα) η αισιοδοξία είναι το επόμενο στοίχημα. Μα στα ζεστά σου λόγια απαντά το πρώτο τραγουδοειδές που είχα γράψει, τον «Δρόμο της φωτιάς» (υπάρχει κάπου στα παλιά μου posts). Μόνο που ανάθεμα κι αν είχα καταλάβει τότε που το έγραψα τι σήμαινε – άλλα νόμιζα… 🙂

    > Μεγάλη μας συμπάθεια, 😉 (είχα σκοπό να γράψω «βρε κορίτσι» αλλά ο φίλτατος dredd με ενέπνευσε) ως ηθικός αυτουργός μπορείς να χαίρεσαι, μέχρι τουλάχιστον να ψηθείς 😉
    «Το κρίμα το αληθινό
    θα ήταν κάτι άλλο
    όχι με ρί-μα-ελεύθερο
    στίχο αν δεν τον βγάλω.
    Γι’ αυτό να ετοιμάζεσαι
    να πέσεις στην πισίνα
    μον’ στην αρχή ξαφνιάζεσαι
    κι ύστερα, όλα πρίμα»
    Σ’ ευχαριστώ για την αισιοδοξία (που θα την κάνουμε μασκώτ). Ας πιαστούμε από την κάπα του «χρόνου του σωστού» κι ας πετάξουμε μαζί του σ’ ένα νέο παρόν ανανεωμένο και δημιουργικό. Υπάρχουν τόσες νέες γεύσεις στη ζωή… 🙂

  7. Καλέ ποιά πισίνα;
    Στη μαρμίτα με το weirdo-juice θες να πεις,
    στην οποία βέβαια κι έπεσα όταν ‘ήμανε’ μικρό..
    και για να σε προλάβω, εχμ.. πολύ πιο μικρό απ’ ότι είμαι τώρα 😛
    ..και μετά έπεσα και στη λαγότρυπα..
    κι έδεσε το θέμα! 😀

    Κι όπως κατάλαβες Sad, έρχονται κι απόκριες
    και φέτος λέω να ντυθώ.. ημίξανθη κινέζα,
    με μασκώτ το φουξ χελωνονιντζάκι -ένδοξο οικόσημο της δυναστείας Κα Νω Πως Δεν Το Πια Νω- 😉

  8. > 😉 το πιανς, το πιανς…
    Εγώ; Α, καλέ τι εννοείτε;;
    Ιχ μπιν φρομ ενάδερ γιούνιβερς…

    Ναι, καλά.
    Αντί για το φουξ χελωνονιντζάκι, τράβα φόρα το περτικαλί μπικίν κι έλα στην πισίν… 😀

  9. Αυτό το…τα ρεύματα απειλούν να μου επιβάλλουν την ελευθερία…είναι..λίγο αντιφατικό…
    και έτσι θυμήθηκα ένα διάλογο από την «Αλικη στη χώρα των θαυμάτων»
    -Αλίκη : Από ποιόν δρόμο να πάω?
    -Γάτος : Εξαρτάται από τον προορισμό.
    -Αλίκη : Μα εγώ θέλω να πάω στην βασίλισσα.

    και ο Γάτος της έδειξε δύο αντίθετες κατευθύνσεις

    -Γάτος : Όλοι τρελλοί είμαστε εδώ πέρα, και εγώ δεν αισθάνομαι και πολύ καλά…

    και εξαφανίστηκε
    Μπρρρρρ 🙂

  10. Πρέπει λέει; 🙂

    Είναι όπως όταν έχεις υψοφοβία και ΠΡΕΠΕΙ να περπατήσεις πάνω σε μία δοκό και από κάτω να βλέπεις τον πάτο, μακριά πολύ μακριά.

    Τρέμει όχι μόνο το φυλλοκάρδι φίλε sadmavino, αλλά σταματά η καρδιά.

  11. Η δίνη της νέας αρχής είναι πάντα καλή και σε παρασέρνει σε «ιλίγγους» που φέρνουν μεγάλη ανανέωση και ενδιαφέρον στη ζωή σου…

  12. > Mrs Smith, είναι αντιφατικό. Αλλά και αληθινό, πολλές φορές η ελευθερία δεν είναι ολόψυχα επιθυμητή. Το βόλεμα στη μιζέρια έχει ένα είδος σιγουριάς και κάποιος σκέφτεται, «υπάρχουν και χειρότερα. Καλά είμαστε κι εδώ (σχετικά).» 🙂

    > Vassia, τρέμει. Και το αναβάλλει… 😉

    > candys, καλημερούδια, αν και με … χρονοκαθυστέρηση. Ποιητής δεν είμαι παρά μόνο σφαλμάτων… 😉

    > mafioza, καλωσήρθες.. Το βλέπεις αισιόδοξα.. Εγώ το είδα (στο συγκεκριμένο) με ανασφάλεια. Θετικά μεν, φοβισμένα δε. Ελπίζω να μπολιάσω τη ματιά σου. Καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: