Sudden death

sudden.jpg

Το νερό κοχλάζει στο μπόιλερ. Το ρίχνεις στην κούπα, τρως ένα φλασάκι από διαφήμιση του Nes Cafe (πως πίνουμε τέτοιο πράμα;) καθώς οι κόκκοι διαλύονται και απελευθερώνουν το χαρακτηριστικό άρωμα. Λίγες στιγμές μετά είσαι καθισμένος στο πισί σου κι ο μπράουζερ ανοίγει το μπλογκ σου.

Πριν προλάβεις να ρουφήξεις την πρώτη γουλιά καυτού καφέ το μάτι σου πέφτει στο μπλογκ ΧΨ.wordpress/blogspot/κλπ.com το οποίο είναι στην κατηγορία των υπό απόρριψη μπλογκς…

«Τι διάβολο θέλει εκεί;;;» αναρωτιέσαι, καθώς το συγκεκριμένο μπλογκ είναι αγαπητό και σε καμμιά περίπτωση δεν θα ‘πρεπε να κάνει παρέα με τα φαντάσματα και τους ξεχασμένους…

Τρέχεις πανικόβλητος στη διαχείριση μπλογκς για να αποκαταστήσεις τη ζημιά, ενώ ήδη το μυαλό σου έχει κάνει τρία – τέσσερα σενάρια ξεχέσματος ή πληγωμένου εγωισμού που ενδεχομένως θα αντιμετωπίσεις σε περίπτωση που ο εν λόγω μπλόγκερ έχει δει τον «εξοστρακισμό».

Αφού αποκαταστήσεις το ανεξήγητο σφάλμα – και ασφαλώς θα αποδώσεις στο ίδιο το wordpress/blogspot/κλπ τη ματσακουνιά – πατάς το λινκ του μπλογκ, έτοιμος να αφήσεις ένα επεξηγηματικό / συμφιλιωτικό σχόλιο στον φίλο μπλόγκερ.

… και μένεις μαλάκας, καθώς ανοίγει η σελίδα

WordPress.com

The authors have deleted this blog. The content is no longer available.

Sudden Death. Ένα φαινόμενο όχι πολύ συχνό αλλά ούτε και σπάνιο στη μπλογκόσφαιρα. «Πως», «γιατί», «πότε», αναρωτιέσαι νιώθοντας ένα δροσερό αεράκι να χαϊδεύει τα σωθικά σου. Και μετά, «δεν θα ξαναδιαβάσω τον/την τάδε», «άραγε τι έγινε και όχι μόνο έκλεισε αλλά διέγραψε και το μπλογκ», αυτές και άλλες σκέψεις στήνουν χορό στη γκλάβα σου.

Έτσι είναι η φύση της μπλογκόσφαιρας και του ιντερνετ γενικότερα. Το εφήμερο, το αναπάντεχο. Φυσικό, σκέφτεσαι, μέσα από το δίκτυο ξεφεύγουν μικρά κομμάτια από τους ανθρώπους, ποτέ δεν βλέπεις όλη τη ζωή κάποιου μπλόγκερ, δεν ξέρεις τι άλλο έχει από πίσω και τι θα ξημερώσει αύριο.

Φυσικό, αλλά πάντα σε εκπλήττει. Πάντα αφήνει ένα κενό, πάντα νιώθεις μια απώλεια… Τελικά, ο κυβερνοχώρος είναι σαν ένα νησάκι όπου κάποιος μπορεί να αποκτήσει ένα σπιτάκι σχετικά εύκολα. Έρχεται, φεύγει, άλλοτε περνάει πολύ ώρα εκεί, άλλοτε το αφήνει για καιρό να μαζεύει σκόνη. Και στο μεταξύ, γνωρίζει τους γείτονες, αναπτύσσει σχέσεις, γιατί όχι, δένεται. Και μια ωραία πρωία πάπαλα. Άλλοι αφήνουν το σπιτάκι ανέπαφο, στην οποία περίπτωση οι συντοπίτες μπορούν να θυμούνται τον ιδιοκτήτη, άλλοτε το κατεδαφίζουν.

Σε λα βι.

[υ.γ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όπως ανακάλυψα, ο ιδιοκτήτης απλά αποφάσισε να μην κρατάει ταυτόχρονα δύο σπίτια σε διαφορετικούς μαχαλάδες, έτσι κατεδάφισε το ένα και κράτησε το άλλο που είναι πιο κοντά στις ανάγκες του. Εύχομαι να μην την κάνει κι απ’ το άλλο…]

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Καλημέρα 🙂
    Αν και νέα στο χώρο, πιστεύω ότι κι αυτή η ενασχόληση, θα κάνει τον κύκλο της κάποια στιγμή.
    Θα παραμείνουν όσοι έχουν ισχυρούς λόγους, προσωπικούς, να διατηρούν το χώρο.
    Προσωπικά, πιστεύω, ότι είναι ένας χώρος πλούσιος σε ιδέες, κείμενα, ειδήσεις, ακόμη και προπαγάνδα και άσχημα κείμενα.
    Αυτό όμως είναι η πολυφωνία.
    Ο καθένας μπορεί να επιλέξει τι θα «ακούσει» κι αυτό είναι το σημαντικό.

    Ελπίζω ο φίλος σου να διατηρήσει τον άλλο «μαχαλά» για πολύ καιρό.
    🙂

  2. Να είσαι σίγουρος ότι αν μπορούσε κάποιος να διαγράψει και την πραγματική του ύπαρξη ξαναστήνοντας την σε άλλο μαχαλά, θα το έκανε! Ω ναι…

    Είναι λυπηρό μόνο το ότι τα δεσίματα δεν είναι πάντα αμφίπλευρα.

    Καλησπέρα

  3. > Vassia, φυσικά έχεις δίκιο, κύκλοι διαγράφονται και οι ανάγκες & τα γούστα αλλάζουν, όπως άλλωστε και στη ζωή. Και είναι επίσης αλήθεια πως κάποια μπλογκόφυτα είναι πιο μακρόβια από άλλα.
    Κι αυτή η πολυφωνία που αναφέρεις, δίνει στη μπλογκόσφαιρα την αξία της ως ζωντανό χώρο σκέψης και ιδεών.
    Μα είναι επίσης αλήθεια πως ορισμένες φωνές γίνονται πιο αγαπητές από άλλες κι αν ξαφνικά σιωπήσουν κάποιοι θα νιώσουν την απώλεια… 🙂

    >breath collector, τι διαμάντι παρατήρηση! Αυτή περί μονοσημαντότητας των σχέσεων… Από τα δύσκολα μαθήματα της ζωής.. Και συνήθως «φταίει» αυτός που δένεται, δε συμφωνείς;;;
    (χαίρομαι να σε «βλέπω», μην το ξεχνάς)

  4. Θέμα οπτικής ειναι φίλε μου Sad
    Kι εμένα θα μου λείψουν 4, 5 αν τα διαγράψουν
    Κι εγώ σε αυτούς όταν τα παρατήσω
    Για μένα που απεχθανομαι τις ιντερνετικές «σχεσεις» και το μπλογκοκουτσομπολιό ειναι μεγάλο βήμα
    Για παραδειγμα εσυ όταν δεν έγραφες – για τους δικους σου προσωπικούς λόγους- μου ελειψες πραγματικά
    Και τελος άνοιξα μπλογκ μόνο και μόνο γιατί όταν γέμιζα τετραδια τα έσκιζα
    Ηθελα να εχω φυλαγμενα αυτα που γράφω
    Το θέμα που θίγεις ειναι εντελώς υποκειμενικό

  5. Καθώς οι μέρες έγιναν μήνες παρουσίας μου εδώ μέσα, σκεφτόμουν αν οι «παλιοί» γνωρίζονται μεταξύ τους. Αν πίνουν καφέ, τα λένε στο τηλέφωνο, γνωρίζουν αν είσαι single ή married, τι δουλειά κάνουν, πού μένουν! Και μετά μου ήρθε σα χαστούκι, η αυλαία που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι: ανωνυμία. Ούτε καν αν είσαι θηλυκό ή αρσενικό δε χρειάζεται να καταθέσεις. Κρίμα. Από την άλλη όμως, δε χάνεται η μαγεία αν βγούμε για καφέ; Ας τα λέμε από το mail! Αληθινά όμως. Κι ας αφήσουμε την ίδια τη χημεία μας να επιλέξει την ισορροπία της.

  6. Όπως υπάρχουν μπλογκ που διαβάζω φανατικά υπάρχουν και άλλα που δε θα μου λείψουν καθόλου αν εξαφανιστούν.Το να γνωριστείς με κάποιον που γράφει καλά και σου δίνει μια γενική εικόνα του,δεν είναι κακό απαραίτητα,αρκεί να «δείχνει» μέσα από τα γραπτά του,αυτό που είναι κι όχι κάτι άλλο.Αλλά είναι ρίσκο και δε μπορείς ποτέ να ξέρεις

  7. Παράλληλες γραμμές σε έναν δρόμο χωρίς προορισμό….
    Κι αν διαγραφούν, θα λυπηθείς.
    Μέχρι που κάποια νέα γραμμή θα ξεπηδήσει και θα την ακολουθήσεις.
    Κύκλους κάνει και η ζωή, και τούτη δω η συνήθεια.
    Σημασία έχει να κρατήσεις τα θετικά και να προχωρήσεις παρακάτω….

    Κάποια από τα γραπτά είναι βάσαλμο μια δεδομένη στιγμή της ζωής του καθενός…..
    Και εκεί είναι η ουσία τελικά….
    Να μπορείς να σκεφτείς πως δεν είσαι μόνος.
    Πως και κάποιος άλλος έχει νοιώσει όσα νοιώθεις κι εσύ……

  8. > dredd, διαχρονικό και υποκειμενικό – όπως λες – το θέμα. Μα είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση η ανάγκη της σταθερότητας και ο πόνος για την απώλεια… Ευτυχώς που κάποια μπλογκόφυτα είναι ανθεκτικά,ε; 😉

    > demon, ένας κανόνας υπάρχει, ότι δεν υπάρχει κανόνας. Ο καθένας όπως νιώθει κι ότι κι αν γίνει, πάντα θα υπάρχουν συν και μείον. Προσωπικά, τείνω να αποφεύγω να επεκτείνω τις ιντερνετικές σχέσεις στη ζωή μου, για τους δικούς μου προσωπικούς λόγους (εδώ στη φυλακή που είμαι πως να κάνω σοσιαλάϊζινγκ με άλλους;;;)..
    Κίττινγκ. 🙂

    > Vany, έτσι είναι και με τον καιρό αποκτάς μύτη και έχεις άποψη για τον άλλο, ακόμη κι αν δεν ξέρεις τίποτε γι’ αυτόν… 🙂

    > Natalia, σωστή.. Εκεί είναι η ουσία. Αν και μπορώ να φανταστώ ανθρώπους που γράφουν όχι για να νιώσουν την εγγύτητα των άλλων… Μεγάλο θέμα, βαριέμαι τώρα.. Να είσαι καλά, χαθήκαμε γενικά. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: