Burning soul

blind-rage1.jpg

Το ρολόι στον τοίχο κάνει τικ τακ. Οι χτύποι του αντηχούν σα σφυριές στ’ αυτιά μου. Κάποιος εσωτερικός μηχανισμός μέσα μου μετράει τον δικό του, υποκειμενικό χρόνο στην κόλαση όπου σιγοψήνομαι. Ένας αιώνας, δύο αιώνες… Μια αιωνιότητα. Τέλος χρόνου δεν υφίσταται.

Κόντρα σεκόντο. Η καρδιά, αντίθετα με τον αδιάφορο, αμετάβλητο χτύπο του ρολογιού, άλλοτε επιταχύνει, άλλοτε επιβραδύνει, ανάλογα με το πόσο θυμωμένος είμαι. Τικ τακ το ρολόι, γκτουπ γκτουπ η καρδιά. Με σφυροκοπάνε αμφότεροι οι ήχοι, εμβολίζουν τις μεμβράνες του ακουστικού πόρου και εισβάλουν στο κεφάλι μου όπου και ξεκινάνε ένα ξεφάντωμα μεγενθυμένοι από το φυσικό αντηχείο του κρανίου.

Σφίγγω μανιασμένα τα σκεπάσματα που με καλύπτουν. Μέσα στο βάσανό μου κι αφού έχω στριφογυρίσει αδιάκοπα για 666 χτύπους καρδιάς, σεντόνι και κουβέρτα έχουν τυλίξει το ιδρωμένο μου κορμί και με πνίγουν. Βαριανασαίνω, κρατιέμαι απεγνωσμένα να μην ουρλιάξω. Δεν θα είναι κραυγή αυτό που θα βγει, θα είναι η βίαιη απόσπαση της όποιας λογικής έχει απομείνει εντός.

Ο θυμός, λάβα που πιέζει ασφυκτικά τα κοιλώματα του στέρνου αυξάνει και ανεβαίνει προς το λαιμό. Βράζω. Όχι επειδή έχω ιδρώσει αλλά επειδή το αίμα σπινάρει στις φλέβες μου, με κάθε χτύπο καρδιάς και πιο βίαια απειλώντας να τις σπάσει και να πεταχτεί έξω από το κολασμένο σώμα.

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΛΛΟ !

Δεν αντέχω να σκέφτομαι. Προσπαθώ να πάψω τις σκέψεις που φτεροκοπάνε σα τρομαγμένα πουλιά, να σταματήσω αυτό το σαματά. Κάθε σκέψη και μια πληγή, κάθε φτεροκόπημα και μια λαβωματιά. Εικόνες, ήχοι, όλα ανάκατα μα παράξενα διακριτά το ένα από το άλλο, χορεύουν το βαλς της τρέλας. Δεν αντέχω να σκέφτομαι.

Δεν το μπορώ να ξέρω από πριν τι θα συμβεί. Δε το μπορώ να ξέρω ότι τώρα, σε λίγα λεπτά θα χτυπήσει το τηλέφωνο και δε θα ξέρω τι να πω, πώς να φερθώ. Δε θέλω να ξέρω. Μα ξέρω. Και το τηλέφωνο χτυπάει και θέλω να ουρλιάξω. ΟΧΙ ΤΩΡΑ !

Καθώς μαζεύω το κουράγιο μου και προσπαθώ να κρύψω την παράνοια που ζω, άτονες, άψυχες λέξεις βγαίνουν από το στόμα μου. Τα κενά ανάμεσα στις λέξεις είναι πιο εύγλωττα απ’ αυτές. Το μήνυμα μεταφέρεται, ένας θεός ξέρει όμως τι φτάνει στο άλλο μυαλό, κουτσουρεμένο από τους μηχανισμούς της αυτοάμυνάς του.

Και καθώς τα μισόλογα κυκλοφορούν εκατέρωθεν πιασμένα χέρι χέρι με την αμηχανία, νιώθω τα συναισθήματά μου ρευστά, σα δάκρυα, να στάζουν σε ένα κρύο χώμα. Θλιμμένα σα χειμωνιάτικη ψιχάλα, πικρά σα σταγόνες υδροκυάνιο ποτίζουν το χώμα, ποιο χώμα, η καρδιά είναι που τα δέχεται, η καρδιά που συρρικνώνεται κι αργοπεθαίνει.

Δεν αντέχω άλλο να πονάω… ψελλίζω μουδιασμένα, ένα ψέλλισμα που μοιάζει με λυγμό. Δεν θέλω άλλο να πονάω.

Το τηλέφωνο έχει κλείσει μα αυτό δεν με λυτρώνει. Η ζημιά έγινε, κι άλλη ζημιά, ζημιά εθελούσια. Μέσα στον πόνο μου θέλω να ανταποδώσω, γνωρίζοντας πως απλά δυσκολεύω τα πράγματα. Κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι υπεράνω. Μέχρι εδώ.

Πετάγομαι από το κρεβάτι. Δεν έχει νόημα, δε γίνεται να κλείσω το διακόπτη του μυαλού. Ας ξεχάσω τον ύπνο. Με τυφλή μανία επιτίθεμαι στην κουζίνα. Ό,τι δεν έχω φροντίσει μέχρι τώρα, το τακτοποιώ. Τρίβω με μίσος τα καμένα λίπη στο φούρνο, λες και ξύνω τις οδυνηρές σκέψεις από τις έλικες του εγκεφάλου. Μία μία αποκολλούνται και πέφτουν άψυχες στο νεροχύτη. Τις παρακολουθώ να στροβιλίζονται στη δίνη που κάνει το νερό και να χάνονται στην αποχέτευση. Όλα τα πιατικά καθαρά, όλα τα αντικείμενα τακτοποιημένα στον πάγκο και το τραπέζι. Όλα, εκτός από τα πιο μύχια, αυτά που παραμονεύουν στο σκοτάδι. Αυτά που, σαν τους παραδοσιακούς καλικάντζαρους, σιγοψιθυρίζουν μεταξύ τους με συριχτές φωνές αφήνοντας που και που ένα χαιρέκακο γελάκι να ακουστεί σαν απόηχος.

Η λάβα εκτονώθηκε. Το ηφαίστειο δεν έσβησε, αλλά οι σκέψεις σταμάτησαν. Για λίγο. Εξαντλημένος, γυρίζω στο δωμάτιο. Μπορώ να χαλαρώσω τώρα, τουλάχιστον για κάποιες ώρες το μαρτύριο έχει σταματήσει. Συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει ρολόι στον τοίχο. Ποτέ δεν υπήρχε.

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Ο ορισμός της διαρκούς αγωνίας και του ανυπεράσπιστου.
    Σα να φτιάχτηκε όλος ο κόσμος εναντίον σου, από τα ρολόγια ως τα τηλέφωνα όλη η ύλη φέρεται εχθρικά με σκοπό να σε εκδιώξει. Κι όμως αντιστέκεσαι, μπορεί να μην το συνειδητοποιείς εκείνες τις δυσκολες ώρες αλλά αντιστέκεσαι.
    Εσωτερικό και σπουδαιο, φίλε.

  2. Οι υπολλειπόμενες σκέψεις στο νεροχύτη και οι κυρίαρχες τακτοποιημένες στο πάγκο και το φως. Ισορροπημένα πράγματα αρκεί να τάχουμε ξεχωρίσει, την αγωνία του χρόνου που την κατατάσουμε ….στα μυαλά μας;;
    Πολύ καλό χρόνια πολλά και καλά

  3. > dredd, αλλεργία στον κόσμο, στη ροή του χρόνου, στο status quo το λέω εγώ. Εσωτερικό, ναι… Αλλά μαρτύριο.

    > DIONYSOS, η αγωνία του χρόνου, ένα πολύ σημαντικό θέμα. Είναι ο κριτής, το μέσον πάνω στο οποίο συντελείται αυτό που λέμε ζωή. Είναι τα δικά μας περιθώρια, κι αλίμονο αν δεν προλάβουμε να πραγματώσουμε…

  4. Ο αντίλαλος των χτύπων της καρδιάς ηχεί σαν χτύπος ρολογιού.Ανακλαστική λειτουργία, νομοτελειακή κατάληξη.Ακόμη δεν αποφάσισες αν θα βάλεις τις επιθυμίες σου στον αριθμητή;Δε μπορεί,όλο και κάποιο βρώμικο μαχαίρι θα υπάρχει στον πάγκο της κουζίνας…

  5. > juan loco, το τουμπερλέκι αντηχεί στη σιγαλιά της νύχτας και μόνο τα κοράκια θα πουν τι θα μπει στον αριθμητή και τι όχι. Δεν υπάρχει βρώμικο μαχαίρι, όλα έχουν καθαριστεί σχολαστικά… ίσως… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: