Έχω μια υποψία

limbo11.jpg

Έχω μια υποψία…

Είναι παρανοϊκή, το ξέρω, μα δεν μπορώ να την ξεφορτωθώ.

Είμαι νεκρός.

Όλα όσα βλέπω, ακούω, γεύομαι, δεν είναι παρά ασώματες φαντασιώσεις ενός ασώματου εαυτού χαμένου σε κάποιο άγνωστο καθαρτήριο.

Η ζωή μου όπως την βιώνω μήνες τώρα… χρόνια μάλλον, δεν είναι πραγματική.

Την φαντασιώνομαι.

Πριν πείς ότι τα έχω παίξει, πριν σκεφτείς ότι είμαι για δέσιμο, άκου γιατί λέω ό,τι λέω.

(Άλλωστε, αν έχω δίκιο, η γνώμη ή οι πράξεις σου δεν έχουν τη σημασία που νομίζεις)

Είναι εκείνη η αίσθηση, μια αίσθηση απροσδιόριστη που αναπτύχθηκε σιωπηλά όπως ένα αγριόχορτο σε ένα φροντισμένο κήπο, αθόρυβα και σιγά – σιγά, έτσι ώστε όταν της έδωσα προσοχή ήδη είχε πνίξει τα διεταγμένα σε γεωμετρικά σχέδια λουλούδια που αποκαλούμε γεγονότα της ζωής.

Μοιάζει με ήχο που δεν ακούγεται επειδή είναι έξω από το φάσμα της ανθρώπινης ακοής αλλά γίνεται αντιληπτός από τη δόνηση που παράγει.

Μοιάζει με μικρές, αμελητέες ατέλειες σε μια φωτογραφία, λεπτομέρειες που δεν κολάνε με το υπόλοιπο και σου δείχνουν ότι η φωτογραφία δεν είναι αυτό που δείχνει αλλά είναι ψεύτικη, κατασκευασμένη.

Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως κάτι δεν πάει καλά στη ζωή μου.

Μη φανταστείς ότι είχα προβλήματα με τους φίλους, τη δουλειά, την οικογένεια.

Όχι.

Τίποτα από αυτά δεν είχε πρόβλημα. Όλα ήταν φυσιολογικά.

Υπερβολικά φυσιολογικά, ίσως. Ακόμη και τα διάφορα προβληματάκια, ήταν, πως να το πω, τόσο τετριμένα, τόσο βολικά σε τελική ανάλυση. Σχεδόν κατασκευασμένα, για να ταράξουν για λίγο τη μονοτονία μιας ζωής κοινότυπης.

Ένα μόνο δεν κολούσε. Οι συμπτώσεις.

Στην αρχή δεν τις πρόσεχα. Οι συμπτώσεις είναι, συμπτώσεις. Τυχαία συμβάντα… έλεγα. Σκέφτηκα τον φίλο μου τον Α. που ήταν στο Μόναχο και χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν αυτός. Είδα στο δρόμο μια κοπέλα που μου θύμησε για κάποιο απροσδιόριστο λόγο μια παλιά μου σχέση και το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε ένας κοινός γνωστός για να μου πει νέα της. Τέτοια πράγματα. Συμβαίνουν.

Κάτι όμως μου τριβέλιζε την ούγια του μυαλού μου. Κάποιο σαράκι ροκάνιζε την αυτάρεσκη καθημερινότητά μου. Κάποια στιγμή είχε μείνει μόνο το εξωτερικό στρώμα. Από μέσα, δεν υπήρχε τίποτα.

Μετά, όταν τελικά άρχισα να αναρωτιέμαι για τις συμπτώσεις, το οικοδόμημα που αποκαλούσα «ζωή μου» κατέρευσε. Γιατί ενθυμούμενος τις περισσότερες από αυτές τις συγχρονότητες συνειδητοποίησα ότι εδώ και χρόνια στην πραγματικότητα συμβαίνει ό,τι σκέφτομαι. Θέλω το τάδε αυτοκίνητο και σε μερικούς μήνες μου έρχεται. Δεν το διαλέγω, δεν μαζεύω λεφτά για να το αγοράσω αλλά αλλάζω δουλειά και ως δια μαγείας, η νέα εταιρεία δίνει το ίδιο αυτοκίνητο.

Ατελείωτος κατάλογος με τέτοιες εκπληρώσεις.

Όλα, μα όλα, σπίτι, δουλειά, σχέσεις, ακόμη και προβλήματα, όλα τα έχω φανταστεί πιο πριν. Και από τη στιγμή που άρχισα να το παρατηρώ, η χρονική απόσταση ανάμεσα στην «τυχαία» σκέψη και το «πραγματικό» γεγονός μειώνεται.

Προχθές έτσι στο άσχετο σκέφτηκα ότι η Χρ. δεν είναι καλά. Σήμερα, στο γραφείο έσκασε η βόμβα πως έχει καρκίνο στο συκώτι. Δυο μήνες ζωή, λένε.

Κατάλαβες;

Σκέφτομαι.

Γίνεται.

Παράλληλα ή ίσως ως αποτέλεσμα, αναπτύχθηκε μια άλλη αίσθηση πως η ζωή μου μοιάζει με ταινία. Με σενάριο, προκαθορισμένα γεγονότα, προβλέψιμο τέλος. Πως δεν είναι πραγματική. Πως την βλέπω να προβάλεται σε μια πλάσματος 40΄΄ με ντόλμπυ σαράουντ και είναι τόσο γαμάτη που έχω χαθεί μέσα της, έχω ξεχάσει την αίσθηση του καναπέ στον κώλο μου και τη ζω. Σχεδόν.

Υποψιάζομαι πως αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο αλήθεια.

Αναρωτήθηκα για το γιατί έχω τέτοιες αισθήσεις και τι στο καλό συμβαίνει. Μου ήρθε ένα δέμα με ένα βιβλίο από ένα φίλο ξεχασμένο που θυμήθηκε, λέει, τα γενέθλιά μου που ήταν πριν δύο μήνες και μου έστειλε καθυστερημένα δώρο.

Το βιβλίο μιλούσε για το τι γίνεται όταν κάποιος πεθαίνει ασυνείδητα και ξαφνικά, σε τροχαίο φερ’ ειπείν. Δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζει να ζει μια φανταστική ζωή που τη σκηνοθετεί ο ίδιος με βάση τις συνήθειες της ζωής του.

Μου σηκώθηκε η τρίχα. Είχα ταχυπαλμία για ώρα, δε με χωρούσε ο τόπος. Αν δεν πραγματοποιούνταν ό,τι σκέφτομαι θα έλεγα ότι έχω λαλήσει. Μα τι να πω…

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Μήπως ξέρεις εσύ;

Γιατί, έχω και μια Τρίτη υποψία.

Ότι εγώ είμαι… εσύ.

Advertisements

21 Σχόλια

  1. Αχ Sad, το πιστεύω ότι έχουμε φτιάξει εμείς οι ίδιοι το σενάριο της ζωής μας για να μας διδάξει ορισμένα πράγματα που δεν τα έχουμε μάθει ακόμα ,απλώς κάποια στιγμή μας απορροφά τόσο πολύ η τωρινή ζωή που ξεχνάμε ότι δεν είναι παρά ένα προσωρινό κουκούλι και δεν θα έπρεπε να ταυτιζόμαστε υπερβολικά με αυτό.
    Καλή σου νύχτα !
    Μήπως πρέπει να αρχίσεις μια δεύτερη καριέρα φτιαγμένη με λέξεις και όχι με λιπίδια !

  2. Ο καθενας μα φτιαχνει το σεναριο του. Αλλα συνήθως προστίθενται σκηνές που δεν ειχαν προβλεφθεί. Αναγκαστικα΄..Καλη σου μερα

  3. Τα 10
    Κατά πρώτον δεν γνωρίζω!
    Κατά δεύτερον αν είσαι νεκρός, τότε όλοι είμαστε και ζούμε σε ένα metamatrix σύμπαν.
    Κατά τρίτον …συμπτώσεις…με την έννοια του τυχαίου …δεν υπάρχουν…
    Κατά τέταρτον σκέφτηκες ότι απλά, ο εγκέφαλός σου έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί λίγο περισσότερο από το ήδη χρησιμοποιούμενο δυναμικό του?
    Κατά πέμπτον ίσως λειτουργείς ως καλος «πομπός» και «δέκτης» καταστάσεων γύρω σου και άρχισες να συνειδητοποιείς ότι έλκεις αυτό που θέλεις ή αυτό που φοβάσαι? Παράλληλα ίσως αναπτύσεται μέσα σου ένα άλλο είδος επικοινωνίας με το «περιβάλλον».
    Κατά έκτον «θάνατοι» υπάρχουν πολλοί. Εντελώς υποκειμενική η θέωρησή του τελικά…
    Κατά έβδομον…μήπως πρέπει να δώσεις μεγαλύτερη προσοχή στα σημάδια και να τα αξιολογήσεις ίσως και διαφορετικά…χωρίς ταχυπαλμίες????
    Κατά όγδοον μήπως στην πορεία της ζωής σου «ξέχασες» αυτό που πραγματικά είσαι , τα πραγματικά σου θέλω και από κάποια συγκυρία σου υπενθυμίζονται με αυτό τον ιδιαίτερο τρόπο?
    Κατά ένατον…σε ζάλισα…
    Κατά δέκατον μην ανυσηχείς…υπάρχουν και άλλοι που βιώνουν περίπου τα ίδια….και φυσικά αναρωτιούνται…

  4. Μια ανατριχίλα, ένα μούδιασμα παντού και μια παγωμένη ανάσα που κατρακύλησε στο σβέρκο μου..

    Ποιά γδαρμένα ακροδάχτυλα ψηλαφούν τον καρπό, αναζητώντας παλμό;
    Είμαι νεκρή; Είσαι.. είμαι.. μα όχι.. αν όμως; Όχι!
    Όπως και να ‘χει ΕΙΜΑΙ! Τουλάχιστον ΕΙΜΑΙ..
    Και ίσως είναι φορές που οι σωστές απαντήσεις δε μετράνε τόσο, όσο οι σωστές ερωτήσεις.

    Καταπληκτικό κείμενο.. Καταπληκτικό!
    Και το τελείωμα-σφαλιάρα.. όλα τα λεφτά.
    Κι ύστερα λες ότι »έλειψες» καιρό. Ίσως να μην χρειαστεί καν προθέρμανση 🙂

    Αχ, είναι και μια άλλη αίσθηση όμως, που με γυροφέρνει.. Κρυφοκοιτάζει πίσω από ένα παραβάν, παραμονεύει θαρρείς, μα τη νιώθω στο πετσί μου. Ξέρεις εσύ..
    »και με το φως του λύκου επανέρχονται» μου ψιθυρίζει..

    όμως αυτή την »υποψία», θα τη συζητήσουμε από κοντά..

  5. είναι μερικά ρήματα που δεν επιδέχονται κλίσεις…
    ουσία έχει ότι είναι, ό,τι κι αν είναι, όπως κι αν είναι…

    καταπληκτικό κείμενο sadmanivo!

  6. Mε κάλυψε τα μάλα ο/η LIVANA!

    Kοίτα μόνο μη σε παρασύρει πολύ ο προβληματισμός και η φιλοσοφία,απ’τα γήινα κι εγκόσμια,εδώ έχω επιφυλάξεις,καλώς ή κακώς…

    Αλλά εγώ επειδή Πλατωνική καταλήγω συνήθως όταν διαβάζω κάτι τέτοια,παραθέτω άρνηση της νέκρας μεν:
    «Η ψυχή είναι αθάνατη,διότι το αεικίνητο είναι αθάνατο» Πλάτων
    συν μια αναφορά ακόμη(επεξηγηματική κατά τι στο κείμενό σου):
    «Η ψυχή έχει κάποια μαντική δύναμη» Πλάτων

    και ακολούθως δια προβληματισμόν:
    «το σώμα είναι ο τάφος της ψυχής» Πλάτων

    Απλά γράφω, δεν οίδα…

  7. έχω κι εγώ μια υποψία. τις βάζουμε μαζί να γίνουν δύο; 😛

  8. Διαισθηση ανεπτυγμενη εχεις φιλε. Η μπορει να συμβαινει και το αλλο δηλαδη να υπαρχουν περιοδοι πνευματικης διαυγειας που τα βλεπεις ολα πολυ καθαρα, ξαστερα.

    Ειναι ωραιο να ζεις ως νεκρος, παντα το επεδιωκα κυνηγωντας τη απολυτη αταραξια

    Ξεχωρα απο αυτα και περα απο οποιαδηποτε «συμπτωση» το κειμενο σου ειναι απο αυτα που εμενα με ακουμπανε τοσο εγκεφαλικα οσο και αισθηματικα κι εγω που δυσκολευομαι αφανταστα με τα κοπλιμεντα – ειτε να τα ακουω ειτε να τα λεω – σε αφηνω με ενα ειλικρινεστατο μπραβο

  9. ΓΛΥΚΕΡΙΑ… εξαιρετικές οι παραθέσεις σου !!!!
    (η Livana….:))

  10. Αυτές οι new age γενικότητες με κάνουν να βγάζω σπυριά.

    Και εγώ σκέφτομαι ένα φιλικό μου πρόσωπο κι αναρωτιέμαι τι να κάνει και μετά κάτι συμβαίνει και βρισκόμαστε/μιλάμε/ακούω από τρίτον. Κάτω από καταστάσεις που σπάνε κόκκαλα.
    Πόσες φορές όμως σκέφτομαι αυτό το πρόσωπο; Εν, τέλει θα μου απαντήσει η πιθανότητα… «Ε, να ‘σου που τον σκέφτεσαι, σε σκέφτεται κι αυτός.»
    Και η άλλη πιθανότητα, ενώ το σκεφτόμαστε δεν συμβαίνει τίποτα, μένει παθητικά βουβή στο υπόγειό της, χωρίς σημεία ζωής. Κι έτσι ούτε εμείς της δίνουμε σημασία.
    Η υποκειμενικότητά μας και η δίψα μας να ξεχωρίσουμε «μαγικά» από τους υπόλοιπους, χωρίς κόπο και ιδρώτα μας χαρακτηρίζουν το λιγότερο πρωτόγονους. Και γιατί «πρωτόγονους»; Γιατί, η new age λογική, με τις πεποιθήσεις των αδαών και των ημίμαθων ανά τους καιρούς – όσο πιο πίσω πας τόσο περισσότερους παρόντες βλέπεις – έχουν κοινή βάση: Την δειλία.

  11. My God… Αν είσαι εσύ νεκρός, τότε είμαι κι εγώ, και όλοι όσοι είναι γύρω μας, τότε δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη… 😛
    (creepy… 😕 )

  12. 😉 Σαν κηλίδα του Ρόσαχ αυτό το πόστιον… Ο καθείς εστιάζει σε («βλέπει») ό,τι θέλει…
    … Καλό αυτό…

  13. > lifewhispers, σωστό. Και σημαντικό βέβαια, καθώς αν μέναμε στις «δικές»μας επιλογές, η ζωή θα ήτο βαρετή τα μάλα… 🙂

    > foulianna, ε, όχι και να λες εσύ creepy… Ήμαρτον… (σι πιθίμισα βρε) 🙂

    > LIVANA, για να μη μακρυγορώ, το έκτο μου άρεσε, το όγδοο το απεχθάνομαι -πλην όμως είναι τόσο αληθινό το γαπίπ… Να είσαι καλά 🙂

    > Νομίζω, εν γένει έχεις δίκιο. Η αντίδραση όμως των ανθρώπων και τα συμβάντα δεν είναι ένα και το αυτό… Αλλά ψώνια θα υπάρχουν πάντα.. 🙂

    > Γλυκερία, αχ αυτός ο Πλάτων… 2000 και πλέον χρόνια μετά, ακόμα παίζει… Αλλά ο υποφαινόμενος ξεκίνησε από τον Πλάτωνα για να καταλήξει (;) στον Αριστοτέλη… Λέμε τώρα 🙂
    υ.γ. αυτό το «τάφος της ψυχής», δεν … βρε παιδί μου.

    > imikrimarika, με χτυπάς εκεί που πονάω… 😉

    > keimgreek, μέσα! Μόνο που εγώ έχω τρεις, άρα… τέσσερις. Πόκερ. 🙂

    > Αννίτα, έχω μια υποψία… Ότι νιώθω άσχημα στα κοπλιμέντα… Τέσπα. Εκτιμώ πραγματικά που εστίασες στο τέλος, εκεί στόχευα κι εγώ. Τα ρέστα, από κοντά 🙂

    > dredd, … κοκκίνησα. Από το στόμα σου μια τέτοια δήλωση είναι όλα τα φράγκα… Να ‘σαι καλά 🙂

  14. Mην καταλήξεις…πλάκα έχει» η Ιθάκη!»

    (Ο Αριστοτέλης ήταν μαθητής του Πλάτωνα,ως γνωστόν,ανήγειρε προς τιμήν του δασκάλου του και βωμό,αλλά αντίθετα με τον ιδεαλιστή δάσκαλό του,ο Αριστοτέλης είναι ι δ ρ υ τ ή ς του θετικισμού στην Ελληνική φιλοσοφία,και τις επιστήμες της Λογικής της ψυχολογίας,της ρητορικής,της Φυσικής και της Μεταφυσικής.)

    Συμφωνώ μαζί σου πάντως,κι εγώ στο ΕΥ ΖΗΝ «κατέληξα»,το έχω και πρώτη μούρη στο κινητό,μην τυχόν το ξεχάσω καμμιά μέρα!!!

    ΓΡΑΦΕ,ΓΡΑΦΕ,μήπως και σε διαβάζουν και σένα 2000 έτη μετά,και πουν: τι προνοητικός νεκρός! χι χι χι…

  15. Να σου πω sad… αυτό το όγδοο και εγώ το απεχθάνομαι…

    Σαν κηλίδα του Ρόσαχ !!!
    Να λοιπόν που έχεις το μέσον για διερεύνηση της προσωπικότητας των σχολιαστών σου…. αν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις…λέμε τώρα…

  16. Μου άρεσε πολύ το κείμενο σου το όποιο σαφώς και θύμιζε κάτι από Matrix.
    Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα το κείμενο σου πάντως.
    Η ασυνειδησία με την οποία αντιλαμβανόμαστε την ζωή είναι πολλές φορές η αφετηρία ενός ονείρου το οποίο σαφώς και γίνεται στην πορεία εφιάλτης.

  17. Αυτά είναι που σε κάνουν να λες… δεν ξέρω τίποτα και δεν είμαι τίποτα. Κανείς. Νάδα.
    Λυπάμαι αν πέρασες κάτι τέτοιο. Δε βοηθάει σε τίποτα. Μόνο σε φέρνει πιο κοντά στην παράνοια.

    Αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Είτε τα σκέφτεσαι είτε όχι… Δουλεύουν μόνα τους!

  18. > LIVANA, οι απόψεις που εκφράζονται είναι τα καλύτερα τεστ … τρέμετε! 😉

    > Γλυκερία, ποιά Ιθάκη; Με το ζόρι να φτάσω Αίγινα… και εννοείται θα με διαβάζουν 2000 χρόνια μετά… οι παπάδες για να εξορκίσουν το στοιχειό μου 🙂

    > Άβατον, είναι η ζωή που έχει κάτι από μάτριξ… Και στο άλλο, πόσο δίκιο έχεις… Να σαι καλά 🙂

    > breath collector, έχω μια υποψία… 😉 [δεν είναι επί του παρόντος όμως]

    > Γενικά, είναι σα να ξαναξεκινάω από την αρχή… Παιδιά, υπομονή. Σε τρεις μήνες θα αρχίσω να μπουσουλάω 😉

  19. Γειά σου ρε sad!

    Λοιπόν, το κείμενο είναι άθλιο γιατι με βάζει σε σκέψεις και αυτές με την σειρά τους φέρνουν άλλες και εγω εχω γεμίσει και δέν χωράνε βρε παιδί μου!

    Εγω θέλω να πω μόνο πώς είναι υπέροχο το ταξίδι της αναζήτησης του εναλλακτικού τρόπου σκέψης και της φιλοσοφίας στην οποία οδηγεί…

  20. > Openminded, ε, λοιπόν, έχεις δίκιο! Το κείμενο όντως είναι άθλιο γιατί (ανάμεσα σ’ άλλα) σε βάζει σε σκέψεις. Να φανταστείς, είχα σχεδόν ετοιμάσει ένα άλλο που θα ήταν ακόμη πιο άθλιο, αλλά τελευταία στιγμή λέω: ρε συ Sad, τι πας να κάνεις; Θέλεις να αποτρελάνεις όλους τους καλούς ανθρώπους που σε διαβάζουν; Έτσι, αποφάσισα να περιμένω λίγο, καμμιά βδομάδα ας πούμε, παρεμβάλλοντας κάτι πιο light, 1% φαιολιπαρά να πούμε 😉

  21. Aποκλειεις την περιπτωση να εισαι δυο?
    η και παραπανω…
    ας πουμε οτι ο ενας σας προπορευεται
    κατα μερικες ωρες η ισως και μερες ,χρονια ,ζωες κλπ κλπ
    Δεν ξερω αν αυτο που λες εχει βαση παντως σαν ιδεα εξαπτει την φαντασια
    καλησπερα
    dee

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: