Που πήγε η Πανοπλία;

Έλειψα πολλές μέρες.

cropped_wpbanner3.jpg

Στο μεσοδιάστημα συνέβησαν διάφορα πράγματα που δείχνουν ότι αυτό το καλοκαίρι δεν είναι σαν τα προηγούμενα.

Έτσι, αν και είχα άλλα στο νου μου, αυτό το post είναι ένας φόρος τιμής σ’ έναν άνθρωπο που αποφάσισε πως το μονοπάτι που περπατούσε πρέπει να τελειώσει.

Οπωσδήποτε, η απουσία του θα είναι αισθητή σε ένα κόσμο στον οποίον η σύμβαση περρισεύει.

Θεωρώ – και δεν είμαι ο μόνος – πως η blogόσφαιρα έγινε πιο φτωχή με το κλείσιμο του Πανοπλία.

Εύχομαι να συνεχίσει τα ταξίδια του πνεύματός του και να ανακαλύπτει νέους (αρχαίους) τόπους, ακόμη κι αν δεν τους μοιράζεται μαζί μας μέσω του blogging.

Druqbar, καλά ταξίδια, να ξέρεις πως η ζωή βρίσκει ΠΑΝΤΑ τρόπο.

040307_1732_2.gif

Ως επιμύθιο μου φαίνεται ταιριαστό ένα παλαιότερο post του ίδιου, στο οποίο ξεδιπλώνεται το τι σημαίνει για τον ίδιο αυτό που έκανε για μήνες τώρα… Έχει τίτλο «να σας πω εγώ τι είναι blogging» και μπορείτε να το βρείτε στα posts του Φεβρουαρίου 2007.

Drawing Blood by *nykolai

«Πέρα από τους τεχνοκρατικούς ορισμούς, τις λίστες, τις εφημερίδες, τις εκδόσεις, τα hits, τα ranks, τα feeds και τα comments υπάρχει ένας κόσμος που δεν ορίζεται με συμβατικά μέσα.

Ποιά έρευνα θα δείξει πως πετάγεσαι απ’τον ύπνο για να γράψεις, ή που ντύνεσαι παρατηρητής κάθε πρωί καταγράφοντας τα αόρατα και τα αμυδρά;
Ποιός γραφιάς θα σου πει πως είναι όταν ψάχνεις κατάλληλες λέξεις να ντύσεις τον ποταμό μέσα σου οταν κατεβάζεις λεξικά, ψάχνεις και σημειώνεις σα μανιακός με μια κούπα καφέ που έχει από ώρα κρυώσει;
Ποιά λίστα θα χωρέσει τη θλίψη, τη χαρά, την ωμότητα, τη λύσσα, τις πληγές και τους εφιάλτες σου που τόσο παράξενα μοιράζεις εδώ κι εκεί; Την ψύχωση σου που μοιράζονται και άλλοι; Τα νέα μηνύματα από ανθρώπους μακρυά χιλιόμετρα που νοιώθουν κάτι τέτοιο;
Σε ποιόν να εξηγήσεις το γιατί, το πως, την τρέλα, το ψώνιο κι αυτό το δυσνόητο μεράκι να φτιάχνεις κόσμους; Την κούραση που αδιαφορεί για σένα και το βλέμμα σου που κοιτάει σε άλλους ορίζοντες;

Πείτε τους πόσο δύσκολο είναι…
Και βρείτε μου μια τέτοια λίστα.

Γιατί ακόμα και ο χειρότερος blogger είναι καλύτερος από πολλούς ανθρώπους που ξέρω.
Μίλησα.
Αφήστε με τώρα να επιστρέψω στις σημαντικές μου ασημαντότητες και να βλέπω τα πράγματα έτσι υπερβολικά…

υγ. Αφορμή γι αυτό μπορεί να στάθηκε το ένθετο του Ε.Τ. μα οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω καμία πρόθεση να υπονομεύσω την πολύ καλή και δύσκολη έρευνα που έγινε για την έκδοση του. Θεωρώ το αποτέλεσμα πολύ καλό και αξιοπρεπές (κι ας ήταν η λίστα ήδη διαβασμένη και out of date). Και μόνο το γεγονός ότι μου έδωσε τροφή για σήμερα είναι αρκετό (αν και θα το προστιμούσα σε ιλουστρασιόν!)»

Advertisements

15 Σχόλια

  1. μιλαμε για τον «υμνο του blogger»!!!
    τι κριμα που χασαμε την πανοπλια μας, θα ειμαστε πιο ευαλωτοι στις επιθεσεις τωρα… 😦

  2. κρίμα. Το συμπαθούσα πολύ. Ας είναι καλά πάντως.

  3. Σημαίνει πολλά αυτό! Και δεν είμαι για συγκινήσεις καλοκαιριάτικα…
    Ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια (αν και πιστεύω ότι παραήταν μελό) μα όπως λες κι εσύ η ζωή βρίσκει πάντα τρόπο και όπως λέω εγώ it’s better to burn out than to fade away.

    Τα σέβη μου sir Sadmanivo.

  4. Μη! Γιατί και οι Ντάλιες κλαινε!

  5. Καλέ μου λύκε, δεν μπορώ να πω.. έχεις τον τρόπο σου.
    Αυτές οι πανοπλίες… σχεδόν τις καρφώνουμε πάνω μας για να μας προστατεύουν. Μα έρχεται ο καιρός που εγκλωβιζόμαστε μέσα σ’ αυτές. Ναι, δεν πονάμε βέβαια πια, μα έτσι δε νιώθουμε και τον πόνο του άλλου.. δε νιώθουμε..
    Ένας ‘πολεμιστής’ γνωρίζει πως η ‘ψυχή’ είναι πιο ανθεκτικό όπλο απ’ το σπαθί. Και μέρος της αποστολής του στο μονοπάτι της Αλήθειας είναι να πετάξει την πανοπλία από πάνω του. Θαρρώ πως μόνο έτσι θα βρει και θα γίνει ένα με το Νόημα..

    Για τη συγκεκριμένη, τόσο ιδιαίτερη και μοναδική Πανοπλία τί να πω, αλήθεια;
    Κάποιες σκέψεις μπορεί εύκολα να ταξιδεύουν, μα δύσκολα χυτεύονται σε καλούπια αλφαβήτας.
    Θα μου λείψει.. Να είναι καλά.
    Κι εσύ sadmanivo..

  6. > Fouli, δε νομίζω ότι χάσαμε την πανοπλία.. Αντίθετα, κάτι τέτοιες εξελίξεις την κάνουν πιο αδιαπέραστη.. Τώρα αν αυτό είναι καλό, .. 8)

    > Dalia, όχι καλή μου, το καλοκαίρι δεν ενδύκνειται για κλάμμα.. Περίμενε το φθηνό-πωρο 8)

    > roidis, άτιμη ζωή, ε; Ότι καλό χάνεται νωρίς.. 8)
    υ.γ. μη διανοηθείς να την κάνεις κι εσύ, οκ;

    > Αννίτα, υπάρχουν πανοπλίες και πανοπλίες. Η συγκεκριμένη, δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Έχει πολλές πλευρές, φαντάζομαι γνωρίζεις. Για μένα, πανοπλία είναι η γνώση, η εμπειρία, η μικρότητα της ζωής που σμιλεύεται πάνω στον αγώνα και σε ατσαλώνει απέναντι σ’ όσα σε τραβάνε κάτω. 8)

    > druqbar.. αναρωτιέμαι αν πρέπει να σχολιάσω το σχόλιο.. (σιγά μη χάσω την ευκαιρία 😉 ). Λοιπόν: Μελό, μπααα… Απλά συναισθηματικό. Και όχι μόνο για μένα, κάποιος έπρεπε να γράψει κάτι. Βλέπεις, κάθε λέξη έχει βάρος. Μαγνητισμό. Επιδρά και διαμορφώνει. Κι επειδή τα κάνει όλα αυτά, φέρει και ευθύνη. Μα κάποτε είναι καλό να χάνεται το ωραίο, καθώς έτσι δημιουργείται η ανάγκη να αναπληρωθεί το κενό. Και η ζωή όντως βρίσκει πάντα ένα εναλλακτικό τρόπο όπου φτάνει σε αδιέξοδα. Κλείνω εκφράζοντας την ευχή που δεν είναι μόνο δική μου, να κάνεις που και που βόλτες στα παλιά λημέρια. Θα δώσεις χαρά. (ναι, το ξέρω ότι είμαι λίγο πούστης πότε – πότε)… 😉

  7. πόσο συμφωνώ μαζί σου. κι άλλα να ‘λεγες δε θα υπήρχε πρόβλημα. καλή σου μέρα

  8. μας λείπει πολύ…

  9. Απουσίες που βαραίνουν μέσα μας αλλιώτικα.Πιά. Μεγαλώνουμε πες, μελαγχολούμε ευκολότερα πες, δεν ξέρω…
    Το σίγουρο είναι ότι επανεκτιμούμε πράγματα.
    Το σημαντικό, είναι οι άνθρωποι.
    Τελεία. Το μόνο σημαντικό.
    Και, ναι. Με πικραίνει όταν χάνω απ’ τη ζωή μου αξιόλογους ανθρώπους. Τώρα θα μου πεις, ιντερνετικά;
    Ναι, ρε φίλε, ιντερνετικά.
    Κουμάντο στη καρδιά μου θα κάνεις;

    Αχ βρε Δόκτωρα, να ξέρω τουλάχιστον πως ψιλοπερνάς απ’ τα λημέρια…

  10. Πολύ καλό post. Ο χειρότερος blogger είναι καλύτερος από όλους εκείνους που κρίνουν μέσα στη θαλπωρή του καναπέ και το παίζουν έξυπνοι επειδή μιλάνε. Όποιος έχει μπει στη λογική και τον προβληματισμό της αναζήτησης λέξεων για να επικοινωνήσει και μόνο και να εκφράσει τον ψυχισμό τους -αυτό το τόσο ανιαρό που χαρακτηρίστηκε πολλάκις- (πόσο μάλλον να προσπαθήσει να κρίνει ή να δημιουργήσει ένα ποίημα) καταλαβαίνει απόλυτα το κέιμενό σου.

  11. Για δείτε μας έμαθε πως φτιάχνεται μια Πανοπλία —- Τώρα ξέρουμε!!!!!!!!!

  12. Τίποτε δεν χάνεται και κανείς..σίγουρα ξεκινάει γι’άλλα ταξίδια!!!! Να είναι καλά.. 🙂

  13. η ζωή μας κύκλους κάνει, ότι αρχίζει τελειώνει και κάθε τέλος σημαίνει ένα νέο ξεκίνημα

    τα κείμενά του δεν χάνονται, ούτε η έμπνευσή του

    χιλ μπι μπακ

  14. Παιδιά, … σας ευχαριστώ γι’ αυτά που είπατε, όλα δίνουν κάτι όμορφο σ’ αυτό το γεγονός που μας ήρθε κάπως απότομα. Πιστεύω θα δώσει τροφή για σκέψεις στο μέλλον (αλλά όχι τώρα, είναι μάλλον ακατάλληλη εποχή).
    Να περνάτε καλά 🙂

  15. […] μια ευχάριστη έκπληξη, ανταπόδωση για τη δυσάρεστη τότε, στο τέλος του […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: