Το μικρό μαργαριτάρι

 shellify1.jpg

Το σώμα του τον πονούσε. Άρχισε, όταν του κλέψανε το μαργαριτάρι.

Μια μέρα, καιρό πριν, είχε βρει ένα όστρακο. Του φάνηκε πως δεν ήταν ένα κοινό όστρακο, μα κάτι ιδιαίτερο. Αφού βασάνισε τον εαυτό του για το τί θα μπορούσε να κάνει μ’ αυτό το όστρακο, κατέληξε σε μια ιδέα.

Άνοιξε το στήθος του κι έκοψε ένα κομμάτι από την καρδιά του. Ένα τόσο δα κομμάτι, μικρό σα σπόρο. Με προσοχή, το τοποθέτησε μέσα στο όστρακο. Τις επόμενες ημέρες καθόταν με τις ώρες δίπλα στο όστρακο. Του τραγουδούσε, του ψιθύριζε ιστορίες, το κοιτούσε με αγάπη. Κι αυτό το κομμάτι καρδιάς σιγά σιγά τυλιγόταν με στρώμματα από αισθήσεις, γεύσεις, χρώμματα, μουσικές. Με τις μέρες είχε αρχίσει να δείχνει αυτό που γινόταν: ένα μικρό, ιριδίζον μαργαριτάρι.

 small-pearl.jpg

Μέρα με τη μέρα το μικρό μαργαριτάρι μεγάλωνε. Τις νύχτες, κάτω απ’ το φως των άστρων όταν έπαυαν οι θόρυβοι των ανθρώπων μπορούσε ν’ ακούσει ανεπαίσθητες νότες από μια γλυκιά μελωδία που ξεκίναγε απ’ αυτό. Ήταν το καμάρι του, η έμπνευσή του, η ομορφιά της ζωής του.

Κι έπειτα, ένα απόγευμα που έλειπε από το σπίτι, κάποιος άγνωστος γλύστρισε αθόρυβα μέσα στο δώμα και πήρε το μαργαριτάρι.

Έμεινε να κοιτάζει βουβός τα κομμάτια από το όστρακο που ήταν πεσμένα στο πάτωμα. Την ίδια στιγμή, κάτι άρχισε να μαραίνεται μέσα του.

Το σώμα του τον πονούσε. Ήταν το δέρμα που σκλήραινε, οι πόροι που έφραζαν. Δεν ένιωθε πλέον το χάδι του ανέμου, δεν ήξερε αν κάνει κρύο ή ζέστα. Όταν έβρεχε δεν το καταλάβαινε, η βροχή κυλούσε πάνω του χωρίς να τη νιώθει.

Το υγρό μέσα στους ακουστικούς πόρους άρχισε να πήζει. Οι εξωτερικοί ήχοι γίνονταν μακρινοί και συγκεχυμένοι. Κάποια στιγμή, έπαψαν να περνάνε μέσα. Βυθίστηκε σε ένα κόσμο σιωπής.

Διάφανη μεμβράνη κάλυψε τα μάτια και σκλήρηνε, κάνοντάς τον να βλέπει τον κόσμο μέσα από ιδιόμορφα παράθυρα. Οι εικόνες έγιναν μακρινές, σα να τις έβλεπε από την ανάποδη άκρη ενός τηλεσκοπίου.

Οι τρίχες στη μύτη πλέχτηκαν μεταξύ τους, φτιάξαν ένα δίχτυ που απωθούσε τα μόρια των ουσιών που μεταφέρουν τη μυρωδιά των πραγμάτων. Σιγά σιγά το πλέγμα γινόταν πιο σφιχτό, κάποια στιγμή θα ήταν αδύνατο να περάσει και ο αέρας.

Οι γευστικοί κάλυκες υποχώρησαν, μπήκαν μέσα στη γλώσσα, απομόνωσαν την αίσθηση της γεύσης. Έτσι κι αλλιώς, το στόμα άνοιγε όλο και λιγότερο.

Σκληρή, κεράτινη ουσία κάλυψε την επιδερμίδα η οποία άρχισε να μοιάζει με κέλυφος εντόμου. Οι κινήσεις του έγιναν πιο αργές, πιο άτονες. Συχνά περνούσαν ώρες μέχρι να κινήσει κάποιο μέλος του.

Μέρα με τη μέρα οι αισθήσεις σφράγιζαν σαν παράθυρα ενός σπιτιού που σφαλίζουν το ένα μετά το άλλο. Έξω το φως του ήλιου, έξω τα χρώματα, έξω η κίνηση. Έξω οι ήχοι, έξω οι μυρωδιές, έξω οι γεύσεις.

Σε λίγες ημέρες έμοιαζε με ένα ακίνητο γκριζόλευκο ρομπότ που σπάνια πια επικοινωνούσε με τον έξω κόσμο. Και οι άνθρωποι που τον έβλεπαν να κάθεται ακίνητος δίχως να αντιδρά, αναρωτιότανε αν είχε μετατραπεί σε άγαλμα ή σε χρυσσαλίδα.

 head_sorrow.jpg

Μέχρι σήμερα αναρωτιούνται.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Μπορει να ηταν επιλογη του…

    Καλο βραδακι Σαντακο :*

  2. Αν σου «κλεψουν» τις αισθησεις αισθανεσαι τελειως αδειος
    καλημερα

  3. > Candys, σίγουρα ήταν επιλογή του. Το θέμα είναι, έγινε άγαλμα ή χρυσαλίδα;

    > wrathchild, αλήθεια είναι. Μα στην περίπτωση νομίζω οι αισθήσεις δεν κλάπηκαν, μόνο μαζεύτηκαν εντός.

  4. Το μικρό μαργαριτάρι πάει,το έκλεψαν.
    Έχει ακόμη μια καρδιά γεμάτη ζωή όμως.

    Αρχικά ίσως να είχε γίνει «άγαλμα».Πιστεύω ότι έγινε χρυσαλίδα όμως τελικά.
    Αν και αιτία του πόνου συχνά είναι η εγωιστική επιθυμία,ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή τελικά. Ο στοχασμός για κάθετί που μας πονά πολύ μας οδηγεί στο Θεό.

  5. Γλυκερία, ίσως να έγινε «άγαλμα» για πέντε – δέκα λεπτά. Μετά όμως, ποιός ξέρει… 🙂 Πάντως, ο Βόδας έλεγε, ο πόνος είναι φορέας συνείδησης… Για κάποιο μυστήριο λόγο, δεν έχω ΤΟΟΟΟΣΗ μεγάλη .. συνείδηση… Ίσως να την έχω παραπετάξει κάπου.
    Υγειαίνετε 8)

  6. τι αλλόκοτα όμορφο κι απρόσμενο.

  7. > roidis, ευχαριστώ για τα όμορφα τα λόγια. Φαντάσου, ένας γέρος με αρθροιτικά να μου προκαλεί τέτοιους συνειρμούς ώστε να βγει αυτή η ιστορία… 🙂

  8. Όμορφο…αρχικά βέβαια κλείνεται στον εαυτό του και μετά από πολύ….περισυλλογή…επιλέγει….την χρυσαλίδα ! Δεν πιστεύω να περίμενες άλλη απάντηση…από μένα!!!!

  9. mikmar, όχι, δεν περίμενα άλλη απάντηση από σένα. Μα, ούτε κι από μένα! 😉 Καλησπέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: