Bleeding

 oldtank.jpg

Το νερό έσταζε αργά αργά σαν μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σ’ ένα ανακυκλώμενο deja vu.. Πλατς… πλατς… πλατς… Κάτω από το τεπόζιτο μια μικρή, ρηχή λακούβα άπλωνε τους ομόκεντρους κύκλους στο χώμα της άγονης γης, χώμα που ‘χε γίνει λάσπη μετά από τις χιλιάδες πλέον σταγόνες που ‘χαν ποτίσει το έδαφος. Βρώμικο, καφετί νερό γεμάτο σκόνη, στάσιμο, θολό. Χλιαρό από τις ακτίνες του αδιάφορου ήλιου, σιγά σιγά διαπερνούσε το χώμα και νότιζε το υπέδαφος της αγροτικής γης.

Το τεπόζιτο ήταν φτιαγμένο από καφετιά λαμαρίνα, μεγάλο, κυλινδρικό, άκομψο. Σιδερένια δαχτυλίδια βαλμένα οριζόντια και κάθετες μεταλλικές βέργες το κρατούσαν όρθιο εδώ και πολλά χρόνια. Στα σημεία που ενώνονταν τα μέταλλα μικρά μπαλώματα από σκουριά κοσμούσαν το κυλινδρικό σώμα, σημάδια πολυκαιρισμού και αφροντισιάς.

Σ’ όλο το πλάτος του υπήρχαν γραντζουνιές, χτυπήματα, βαθουλώματα… Ζώα το είχαν ξύσει, πουλιά είχαν κουτσουλίσει το πάνω μέρος, η σκόνη κι ο αγέρας το είχαν γδάρει… Μα είχε αντέξει όλες αυτές τις μικρές αθέλητες ή ηθελημένες επιθέσεις των στοιχείων της φύσης…

Μέχρι που, λίγες μέρες πριν, το μικρό παιδάκι παίζοντας καουμπόϋδες και ινδιάνους πήρε φόρα κι έδωσε μία με το ξύλινο ακόντιο σ’ ένα φανταστικό στρατιώτη που ετοιμαζόταν να κάψει μια ινδιάνικη σκηνή. Πίσω από το φάντασμα του στρατιώτη το ξύλο χτύπησε με δύναμη σ’ ένα παλιό γδάρσιμο που ‘χε σκουριάσει κι αδυνατίσει το μέταλλο.

Το παιδάκι έφυγε καταδιώκοντας ένα άλλο φανταστικό στρατιώτη, πάνω σ’ ένα εξίσου φανταστικό άλογο. Πίσω, μια χαραγματιά τόση δα, είχε σχηματιστεί στο τεπόζιτο. Από κει σα δάκρυ ανάβλυσε μια σταγόνα, γλύστρισε κατά μήκος του στραβωμένου μετάλλου και έκανε βουτιά προς την ξερή γη κάτω απ’ το τεπόζιτο. Αυτό ήταν το πρώτο πλατς.

Τώρα, μέρες μετά, χιλιάδες σταγόνες μετά, η στάθμη του νερού είχε πέσει αρκετά, καθώς το ρήγμα ήταν χαμηλά, σχεδόν στον πάτο της δεξαμενής. Κανείς δεν το είχε αντιληφθεί ή, ίσως κάποιος το είδε μα αδιαφόρησε. Έτσι έμεινε το παλιό τεπόζιτο να αιμοραγεί μέχρι που δεν του είχαν απομείνει παρά μόνο μερικά δάχτυλα νερό. Καθώς δεν είχε βρέξει πρόσφατα αλλά ούτε και ήταν πολύ πιθανό να βρέξει τις επόμενες ημέρες, το μέλλον του ήταν χλωμό… ή μάλλον, ξηρό.

Ήδη μικρές κηλίδες μούχλας άρχισαν να αναπτύσσονται στα τοιχώματα που στέγνωναν. Ο ιδιοκτήτης του, γέρος κι αυτός, χαμένος στις αναμνήσεις μιας ανεκπλήρωτης ζωής είχε από καιρό πάψει να φροντίζει το παλιό αγρόκτημα. Όταν το τεπόζιτο θα άδειαζε, μια τελική επίθεση σκουριάς θα άνοιγε κι άλλο το ρήγμα σημαίνοντας το τέλος.

Μα κάτω, στη θολή βρώμικη νερολακούβα ένα μικρό εξόγκωμα σχηματιζόταν  σιγά σιγά, ένα λιλιπούτειο βλασταράκι από αγριόχορτο, μοναχικό, εφήμερο. Η θυσία δεν πήγαινε εντελώς χαμένη. Η ζωή ξοδεύεται μα και μεταφέρεται σε ένα αέναο κύκλο.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Και ξαφνικά εμφανίστηκε η κόρη του ιδιοκτήτη .Είχε πάρει την απόφαση να μην ξαναφύγει και να ασχοληθεί επιτέλους με τον αγαπημένο πατερούλη της και το αγρόκτημα που φύλαγε ζηλότυπα τις παιδικές της αναμνήσεις.Πρώτο πρώτο φρόντισε να επισκεύασει το παλιό ντεπόζιτο , περνώντας το ύστερα με το αγαπημένο της χρώμα το κόκκινο .Το ίδιο χρώμα που είχε και τότε που συναντιόταν με το Μανώλη το πρώτο της έρωτα.Αυτό το ντεπόζιτο είχε φυλάξει μέσα στα αγαπημένα του τοιχώματα όλα τα παιδικά μυστικά που εκμυστηρεύονταν ο ένας στον άλλον με την αθωότητα των δέκα καλοκαιριών.

  2. > mikrimarika, τι όμορφα θα ήταν να συνέβαινε έτσι.. Γίνεται όμως στη ζωή, τί λες;

  3. Θαυμασιότατος αγαπητέ μου (συγχωρείστε το Σπαρτιάτικο σχόλιο).Συνήθως δεν λέω τπτ όταν διαβάζω τέτοιου είδους σκέψεις… (Και τώρα τελευταία έχω μια μανία με τις παρενθέσεις).
    Καλό ΣΚ 🙂

  4. sadmanivo,αρχίζω κι απελπίζομαι μαζί σου.Ν α ι,γίνεται στη ζωή.Αυτό κι άλλα πολλά!
    Αυτό το «τι όμορφα θα ήταν να συνέβαινε αλλά…η ζωή…» το έχεις γράψει σε τόσα πολλά post(και σε άλλα blogs),που αν τα μαζέψω και στα στείλω να τα διαβάσεις πάλι,θα απορήσεις κι ο ίδιος ίσως.Λέω!
    (Aν δεν το κατάλαβες,σε μάλωσα πολύ τώρα)

  5. Μπράβο Γλυκερία και γω μαζί σου !Έλα να κάνουμε club !Να πάμε να σβήσουμε όλα αυτά τα σχόλια του Sad και να γράψουμε στη θέση τους ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΤΙ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΑΣ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ , ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ…

  6. Καλημερα
    Ευτυχως που δεν «τακτοποιουνται» ουτε οι γρατζουνιες ουτε τα βαθουλωματα μια φλατ ζωη οπου ολα «τακτοποιουνται» ειναι βαρετη,κι ο κυκλος της ζωης τα συμπεριλαμβανει ολα, αρνητικη κ θετικα

  7. Α, ναι.. ο αέναος κύκλος! Μμ.. Μα, όπως μου έγραψε κάποτε ένας αγαπημένος φίλος »ό,τι πεθαίνει δεν είναι πάντα αναστάσιμο. Γι’ αυτό, ας μην αφήνουμε να πεθαίνει κάτι μέσα μας.»
    Γιατί τότε, sadmanivo, εκεί να δεις ‘θυσίες’ που θε να πήγαιναν εντελώς χαμένες..

  8. Μετά από αυτό που διάβασα θα ήταν άδικο να σχολιάσω..
    No comments λοιπόν.. απλά με αγγίζει!!

  9. > 2 all, 3 all 😉 Οκ, καλή η αδειούλα, ξέσκασα (αφού πρώτα έσκασα).
    Σας ευχαριστώ για όλα, οι φιλικές συμβουλές δεκτές, μπήκαν ήδη στο ευχολόγιο.
    Πάμε για νέες περιπέτειες 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: