Ιστορίες Κοχυλιών

gallery_still-life_shells-6375-18pw.jpg

Βγάζω τα παπούτσια και τις κάλτσες, τα διπλώνω τακτικά και τα βάζω στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου. Γυρίζω τα μπατζάκια του τζην μου δύο, τρεις, τέσσερις φορές, μέχρι που φτάνουν στα γόνατα. Βγάζω το πουκάμισο έξω από το παντελόνι και το ξεκουμπώνω. Γυρίζω τα μανίκια μέχρι τον αγκώνα. Είμαι έτοιμος.

Ελευθερία.

Την άνοιξη οι παραλίες είναι γεμάτες από αντικείμενα που ‘χει ξεβγάλει το κύμα στην άμμο. Κοχύλια, αλλά και ξύλα ξασπρισμένα, κομμάτια δίχτυα, ξεραμένα φύκια κι ένα σωρό άλλα ετερόκλητα αντικείμενα κοσμούν την απάτητη άμμο.

Βρίσκομαι σε μια παραλία αγαπημένη από παλιά. Απολαμβάνω τη γαλήνη και την ηρεμία που επικρατεί τέτοια εποχή, πριν αρχίσουν οι πρώτοι κολυμβητές να σπιλώνουν αυτή την ατμόσφαιρα.

 Με βήματα πρόθυμα πλησιάζω την άκρη της θάλασσας, αφήνοντας χνάρια σε στεγνή αρχικά κι έπειτα σε βρεγμένη άμμο. Σταματώ στιγμιαία στην άκρη και κατόπιν κάνω ένα, δύο βήματα και είμαι μέσα στο νερό.

Είναι κρύο.

Περπατώ κατά μήκος, πλατσουρίζοντας στο καθάριο νερό. Το κρύο υποχωρεί, μια ευχάριστη δροσιά με αναζωογονεί και νιώθω τα πέλματα να βυθίζονται στην άμμο του βυθού, αφήνοντας τρύπες που κλείνουν λίγες στιγμές αργότερα. Έτσι είναι η θάλασσα, καλύπτει αμέσως τα κενά.

Αφού χορταίνω τη δροσιά του νερού βγαίνω έξω και περπατώ ανέμελα κατά μήκος της ακτής. Είμαι εδώ για να μαζέψω κοχύλια. Η ξανθιά άμμος είναι γεμάτη, στολίδια του βυθού που χάρισε το κύμα στη στεριά.

Αρχίζω να διαλέγω κάποια όστρακα, λεία, γραμμωτά, στρογγυλά, στενόμακρα, λευκά, γκρι, κιτρινωπά… Λένε, σε κάποια κοχύλια ακούγεται το βουητό του ωκεανού αν τα φέρεις κοντά στ’ αυτί. Έτσι είναι. Φέρνω ένα στο αυτί μου και αφουγκράζομαι. Ο αχνός ήχος με ταξιδεύει σε μέρη μακρινά, μέρη που δεν γνώρισα στη ζωή μου.

Μα, για στάσου, δεν είναι μόνο το βουητό… Αφουγκράζομαι πιο προσεκτικά κι ακούω / βλέπω / μυρίζω / γεύομαι…

απόμακρα γέλια και το τσιτσίρισμα μιας φωτιάς πάνω στην άμμο, κάτω από το φως των άστρων…

ζεστές νότες μιας κιθάρας που παίζει συντροφικά τραγούδια για νεανικά αυτιά…

λαχανιασμένες ανάσες από ψυχές που ερωτεύονται δίπλα στο κύμα…

μυρωδιά από αλάτι και ιώδιο και αποχαιρετισμούς καθώς μια βάρκα ξεμακραίνει…

ρομαντικά βήματα, πιασμένα χέρι – χέρι με όρκους αιώνιας αγάπης…

μυρωδιές από λουκάνικα και λεμόνι που ψήνονται κάτω από μια γεμάτη σελήνη…

τον ιδρώτα από κορμιά που κυνηγάνε μια μπάλα…

τον καπνό της πίπας του ψαρά που με υπομονή ξεπλέκει τα δίχτυα του…

λάδι από μηχανότρατα και την αηδία που νιώθουν τα πλάσματα της θάλασσας στην επαφή τους μ’ αυτή την ουσία…

μοναχικές σκέψεις, βάσανα, λύπες, καυμοί που έσταξαν κι έλιωσαν στην άμμο…

τη στιφή γεύση της φλούδας μιας πατάτας στη χόβολη…

ανάλαφρα βηματάκια τα χαράματα από καβούρι που ψάχνει για τροφή…

ξεθυμασμένο απ’ το χρόνο αντηλιακό που πότισε την άμμο…

αλμύρα από δάκρυα για χαμένες αγάπες…

νωχελικά και ράθυμα μεσημέρια με κορμιά αραδιασμένα το ένα δίπλα στο άλλο κάτω από ένα καυτό ήλιο…

χτυποκάρδια, λαχτάρες, το άγγιγμα του έρωτα…

γέλια παιδιών και κουβαδάκια άμμο που σηκώνουν εφήμερους πύργους…

το πνιχτό σφυροκόπημα από πέταλα αλόγου που τριποδίζει περήφανα…

αναθυμιάσεις από πόθο και νυχτερινά χουφτώματα…

εκατοντάδες διαδρομές του ήλιου πάνω από την ίδια άμμο, χιλιάδες πέλματα που την πατήσανε βγάζοντας το μούστο της ζωής, μια ολόκληρη χρονιά που αποτυπώθηκε μέσα στα άδεια κελύφη από κοχύλια, σε μια γλυκιά παραλία της Πιερίας…

Κάθε χρόνο κάνω ένα τέτοιο προσκύνημα, αφήνοντας την ουσία από το παρελθόν να με τυλίξει και να μπει μέσα μου…

και κάθε χρόνο, δακρύζω με ευτυχία δανεική.

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Ο φίλος Μίλτος το έθεσε ως Νόημα, ο Τομ Ρόμπινς το αναφέρει ως ‘εσωτερική θρέψη’. Όπως και να ‘χει, ο καθένας το βιώνει με το δικό του ‘προσκύνημα’.
    Και στο θέμα αυτό, ίσως να μοιάζουμε λιγάκι, καλέ μου λύκε.
    Εκεί, στα γρασίδια, τα δάση, τα μονοπάτια που οδηγούν στις δροσερές βάθρες, μα κυρίως στη θάλασσα, στο βυθό αλλά κι εκεί που σκάει το κύμα, είναι που εγώ βρίσκω αυτό, που άλλοι άνθρωποι αναζητούν στους ναούς και τα γραφικά ξωκλήσια, στο τζαμί, στη συναγωγή, άλλοι στο γήπεδο, σ’ ένα ποτήρι κρασί και άλλοι στη φλύαρη τηλεόραση κάπου στο σαλόνι.
    Νομίζω ότι ο καθένας ξέρει σε ποιό μέρος θα βρει το Θεό του, τον εαυτό του, αλλά και τις αμέτρητες αυτές μικρές ομορφιές, που δίνουν στη ζωή του χρώμα, γεύση, ήχο , μυρωδιά, υφή και μνήμη..
    Η μέρα που ξημερώνει, θα με βρει με την αρμύρα της θάλασσας κολλημένη στα χείλη.
    Ααα, να υποθέσω ότι βρήκες το πασχαλινό κοχύλι, που σου ζήτησα πριν λίγες μέρες;.. από εκείνα, που σου ψιθυρίζουν στο αυτί;
    Χμμ; 🙂

  2. Θέλω κι εγώ να μαζέψω κοχύλια…πολλά κοχύλια…όμως λένε ότι δεν πρέπει να παίρνουμε τους θησαυρούς της θάλασσας…ούτε και να τα αγοράζουμε…όταν βρίσκομαι σε πάγκο με κοχύλια και άλλους τόσο όμορφους θησαυρούς….αλληθωρίζω…αλλά κρατιέμαι και δεν αγοράζω πια…όμως κανένα μικρούλη κοχυλάκι παρατημένο…ε αυτό …δεν αντέχω και το μαζεύω…

  3. Θέλω κι εγώ να μαζέψω κοχύλια …πολλά κοχύλια…όμως λένε ότι δεν πρέπει να στερούμε τη θάλασσα απ’τα στολίδια της…άμα βρεθώ μπροστά από ένα πάγκο με θαλασσινούς θησαυρούς, αλληθωρίζω…αλλά κρατιέμαι και δεν αγοράζω πια…αν όμως βρω κανένα μικρούλη κοχυλάκι παρατημένο…ε τότε δεν αντέχω και το παίρνω…και πετρούλες στρογγυλές, λείες, ακανόνιστες…έχω γεμίσει τα μπαλκόνια..

  4. Μου αρεσουν αυτα κι εμενα, τα ιδιοτυπα «προσκυνηματα» σε μερη που κατα εναν τροπο τα θεωρω δικα μου, τι τα θεωρω δηλαδη, στην ουσια ειναι δικα μου

  5. Αι στο καλο..με συγκινησες!!!!
    Χρονια πολλα Sad..;)

  6. > Αννίτα, εγώ το λέω μέθεξη στη ζωή. Έχει το συνθ. μέθη, που τελευταία βρίσκω αρκούντως διονυσιακό => βαθιά θρησκευτικό στοιχείο 😉
    Είναι η συμμετοχή στη φύση, αυτή που τα τελευταία χρόνια έχει αποξενωθεί από τη ζωή των ανθρώπων, ή μάλλον το ανάποδο. Αλλά και το βουνό… μια μέρα θα γράψω γι’ αυτό…
    Α, και φυσικά, οι υποσχέσεις τηρούνται. Μένει να κανονίσουμε το αντίτιμο 😉

    > mikrimarika, τα κοχυλάκια είναι εκεί, στην άμμο, ήδη πρόσφορο της θάλασσας στην ξηρά. Δεν είναι αμαρτία να αρνείσαι τα δώρα της φύσης; Τα μαγαζιά, άλλο.. Μα είναι όμορφα πράγματα. Θένκς. 🙂

    > wrathchild, Μ’ αρέσει ο καπιταλισμός σου. 😉 Να βρεθούμε να χωρίσουμε τη Μακεδονία, οκ; Σοβαρά τώρα, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να «αναπνέεις» το άρωμα από τόπους και ιστορία..

    > candys booklet, nice to have you back… 🙂

  7. Η θάλασσα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία από μόνη της. Μπορείς να την κοιτάς με τις ώρες.
    Όπως μια φωτιά που χορεύει.
    Όπως μια γυναίκα στα μάτια.
    Ωραία βόλτα.

  8. Όμορφα όλα όσα «λες» μα γίνονται εκτός της…
    Ξέχασες την αγκαλιά της: τα μακροβούτια, τις βουτιές, τις καταδύσεις… τα δελφινίσματα και τα παιχνίδια με το νερό.
    Δεν μου αρκεί να την ακούω, να τη βλέπω, να τη μυρίζω, να τη γεύομαι…
    Όσο για τα δώρα της, πάντα σκύβω και τα μαζεύω. Ποτέ δεν αγοράζω γιατί δεν έχει κανείς την άδεια να τα εκμεταλλεύεται!

  9. xronia polla sad mou!!
    🙂 🙂
    ela na vlepw xamogelo!!!
    smouchhhhhhhhhhhhhhh

  10. Πολύ όμορφο κείμενο!!!

  11. > Μαρία, δεν τα ξέχασα, μα … είναι νωρίς (είμαι και κρυουλιάρης..) 🙂

    > Βασιλική, η ζωή είναι δανεική έτσι κι αλλιώς. Για λίγο και μετά… 🙂

    > Γλυκιά μου Soulmates, πολλά! 🙂 🙂 🙂

    > Shades, σε ευχαριστώ, είναι απλά λέξεις για όμορφα βιώματα, βιώματα στη διάθεση του καθενός. 🙂

  12. Καλέ σίγουρα είναι πολύ πολύ νωρίς! Δεν είπα να μπείς, μα να τα αναπολήσεις…

  13. Μαρία, δύσκολο να αναπολήσω κάτι που έχω δύο χρόνια να το κάνω… 😦
    Ωστόσο επιφυλάσσομαι για φέτος… 🙂

  14. Προσκυνώ ευλαβικά στην πένα σου….

  15. Επιμελήσου! Πως μπορείς; Γιατί είναι φανερό από την γραφή ότι την αγαπάς!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: