Το τέρμα του Δρόμου

dead-end11.jpg

Καμμιά φορά, στη ζωή έρχεται…

Advertisements

14 Σχόλια

  1. Μετά το «Τέρμα η σοβαρότητα» έρχεται αυτό το post?Τι έγινε με τα ούζα?!Μας έπιασες στον ύπνο.Ωραία φωτογραφία πάντως. 😉

  2. Άμα κοιτάξεις καλά δεξιά βρίσκεται το κουμπί που πατάς και σηκώνεται ο τοίχος και βρίσκεσαι ξαφνικά μπροστά σε μια βαθυγάλανη θάλασσα. Το μυστικό το λέω μόνο σε σένα . Μην τολμήσεις και το πεις αλλού ! Βιάσου γιατί άμα ξημερώσει το κουμπί εξαφανίζεται και δεν μπορείς πλέον να δεις το χρώμα της θάλασσας!

  3. Χα! Το ξέρω κι εγώ το μυστικό που σου είπε η Μικρή Μαρίκα. Κι αν δεν σ’ αρέσει η θάλασσα, το τοπίο είναι μαγικό. Μπορεί να μεταλλαχθεί σε αγρό με λουλούδια!

    (…και πάψε να μου ζητάς συγγνώμη κάθε φορά που αφήνεις σχόλιο… :P)

  4. xixixixixxixixixi!!!
    ama valeis omws opis8en h’ akoma kalutera
    an kaneis anastrofh sigoura 8a vreis ki allo dromo na dianuseis!!
    makia 🙂

  5. ολα ειναι ενα τελος…
    αυτο αντιλαμβανομαστε αφου δεν μπορουμε να αντιληφθουμε την αρχη!

  6. Απαραιτητο το τερμα…Ειναι ο μοναδικος τροπος για να δεις την καινουρια αρχη 😉

  7. Όλα τα όμορφα πράγματα, κάποτε τελειώνουν..

  8. ΖΩΕΣ

    Κι έτσι πάνε και σβήνουνε όπως πάνε.

    Λέω τις ζωές που δόθηκαν στο φως
    αγάπης γαλήνης, κι ενώ κυλούν
    σαν ποταμάκια, εντός τους το σφαλούν
    αιώνια κι αξεχώριστα, καθώς
    μες στα ποτάμια φέγγει ο ουρανός,
    καθώς στους ουρανούς ήλιοι κυλούν.
    Λέω τις ζωές που δόθηκαν στο φως…

    Λέω τις ζωούλες που ‘ναι κρεμαστές
    απ’ τα ρουμπίνια χείλη γυναικός
    ως κρέμονται στα εικονοστάσια εμπρός
    τα τάματα, οι καρδιές ασημωτές,
    κι είναι όμοια ταπεινές, όμοια πιστές
    στ’ αγαπημένα χείλη γυναικός.
    Λέω τις ζωούλες που ‘ναι κρεμαστές…

    που δεν τις υποψιάζεται κανείς,
    έτσι όπως ακολουθάνε σιωπηλές
    και σκοτεινές και ξένες και θλιβές
    το βήμα, την ιδέα μιας λυγερής
    (κι αυτή δεν υποψιάστη), που στη γης
    θα γείρουνε, θα σβήσουν σιωπηλές
    Που δεν τις υποψιάζεται κανείς…

    Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά
    σαν άστρα κάποιας ώρας αυγινής,
    από τη σκέψη μιας περαστικής
    που, για να τρέχει τόσο χαρωπά,
    δεν είδε τις ζωές που σβηούν σιγά
    σαν την ψυχή καντήλας αυγινής.
    Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά…
    Κώστας Καρυωτάκης

  9. » Πουθενά δεν είναι σταμάτημα
    Ακούς που ηχεί βαθειά το σώμα
    Φωνάζει βοήθεια η λυγισμένη κραυγή..»

    ‘Επιστροφή’ Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ

  10. H ζωή ανοίγει συνεχώς νέους δρόμους και σε καλεί να τους ακολουθήσεις. Είναι τα μάτια που κλέινουν και δεν βλέπεις.

  11. Επανήλθα, γιατί ξαφνικά και μετά απ’ αυτά που είπαμε,
    άνοιξαν οι ουρανοί και η επιφοίτηση με βάρεσε κατακούτελα..
    Συγγνώμη κιόλας, μα θα επαναλάβω αυτά που έγραψες ο ίδιος,
    σε μία φίλη σου..
    ‘πώς να ξέρω την αλήθεια σου; Μα θα μείνει ένα κενό..’

  12. Προς όλους τους ενδιαφερόμενους… και επειδή αντιλαμβάνομαι πως δεν ήμουν – γι άλλη μια φορά – αρκετά σαφής, έχω μέρες που για διάφορους λόγους και εξαιτίας και προσωπικών συμβάντων σκέφτομαι σοβαρά την οριστική παύση. Τα πράγματα αρχίζουν και τελειώνουν, μερικές φορές μεταλλάσονται και συνεχίζουν, άλλες πάλι οφείλουν να πάρουν άλλη μορφή, εντελώς διαφορετική από τη προϋπάρχουσα. Εκτιμώ όσους εκδήλωσαν τη λύπη τους γι’ αυτό το ενδεχόμενο και τους ευχαριστώ. Πιστεύω πως θα καταλήξω μέσα στις επόμενες 48 ώρες. Καλή βδομάδα 🙂

  13. Σ’ αυτή τη ζωή, μερικά πράγματα έρχονται «συστημένα».. Από χθες, μια ψυχή κάνει μεθοδικές προσπάθειες να με ανεβάσει… και τα καταφέρνει. Σήμερα, ακούω κάτι ώρες το κομματάκι που μου έστειλε.. Ευχαριστώ * 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: