Αμέτοχος…

   solitude11.jpg

(Εξαιρετικά αφιερωμένο στον Καταραμένο Όφι)

Ωδή σε δύο δόσεις

Μέρος Α’

Τηρείς σιωπή ιχθύος

Η ερμαφρόδιτη διάθεσή σου αμείλικτα σε σπρώχνει στην πεπατημένη της Λήθης,

χιλιοπερπατημένη

Τα βήματα γνωστά, ο κόσμος σκοτεινιά

και οι ανάσες της ζωής πνιχτές.

Γι’ άλλη μια φορά θεατής στο Μεγάλο Μυστικό Θέαμα, τη χαρμολύπη των ανέκφραστων θέλω.

Διυλίζεις τις λέξεις, πεισματικά, μηχανικά με πάθος ανέραστο. Ο Ουροβόρος μειδιάζει

διασκεδάζει

στις αμήχανες / αναιμικές / ανήμπορες κρούσεις σου.

Ο τοίχος δε ραγίζει.

Χολή στάζει σαν καυτό πύον στο χώμα

σπονδή στον Ουροβόρο.

Ο κυρίαρχος των άστρων σου αδιάφορα

τραβά τις αλυσίδες

τα νήματα που σε κινούν

και σε καθορίζουν

Ερμαφρόδιτη διάθεση μιας μαριονέτας

Αμήχανη σιωπή

Καταραμένη.

Μέρος  Β’

Και έσπασε. Όχι με βροντή, όχι με χρώματα κι εκρήξεις.

Αθόρυβα, σιωπηλά, σαν το νερό που τρώει το βράχο.

Μα είναι ο βράχος που τρώει το νερό.

Ξεκίνησες ταξίδι μοναχικό, συντροφιά με την Απουσία.

Πικρή η θάλασσα, ανοίκεια τα άστρα.

Χαλασμένος ο αστρολάβος, καθώς διασχίζεις τη θάλασσα των Σαργασσών, λες,

από εδώ έχω ξαναπεράσει.

Χίλιες φορές και μία.

Κάνεις κύκλους ναύτη κι έχεις τυφλό στο κατάρτι, κι ο γέρο Κρόνος σαρκάζει.

Δεν υπάρχει για σένα ξημέρωμα.

Στην ατέλειωτη νύχτα ταξιδεύεις, μόνος / μαζί με πλήθος ενοχών, σιωπών, δακρύων που στέγνωσαν.

Κι η θάλασσα απέραντη, ο ορίζοντας σε άλλο κόσμο,

Τα μάτια σου πονάει το σκοτάδι.

Μα, δεν έχει σημασία.

Έσπασε. Όχι με βροντή, μα σα ξεψύχισμα.

Κι απλώθηκε, έγινε ένα με τη θάλασσα.

Η Απουσία έφτασε στο λιμάνι, παρέα μ’ ένα άδειο κέλυφος.

Advertisements

7 Σχόλια

  1. » Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι, οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι.
    Σκύβοντας μαζί, κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Αλίμονο![..]
    Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα.
    Παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση. [..]
    ..Μεταξύ ιδέας και πραγματικότητας, μεταξύ κίνησης και δράσης, πέφτει η σκιά. Μεταξύ αντίληψης και δημιουργίας, πέφτει η σκιά. Η ζωή είναι πολύ μακρυά.
    Μεταξύ πόθου και σπασμού, μεταξύ δύναμης και ύπαρξης, μεταξύ ουσίας και πτώσης, πέφτει η σκιά.
    Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο.
    Γιατί δική σου είναι η ζωή.
    Γιατί η ζωή σου είναι δική σου.
    Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος.
    Όχι μ’ ένα πάταγο, αλλά μ’ ένα λυγμό. »

    ‘ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ’ TΟΜΑΣ Σ. ΕΛΙΟΤ

    Κι αυτό, γιατί σου είχα ψιθυρίσει το τελευταίο δίστιχο μονάχα,
    τότε, με το χειρόγραφο στα χέρια, πολύ πριν ξημερώσει…

  2. Άλαλα τα χείλη…

    Υπέροχε άνθρωπε,αυτό είναι ποίηση… έως και ύμνος.
    Και ποίηση,είναι ένα βίωμα που έγινε μαγικός λόγος.

  3. Τη διαφήμιση που λέει βάλε λίγο χρώμα στη ζωή σου την έχεις ακουστά ή δεν έφτασε η χαρή της προς τα πάνω ?
    Γεια σου Sad!Η μικρή μαρίκα τα φοβάται τα σκοτάδια , δεν πιστεύω να πεταχτεί τίποτις από πουθενά ?

  4. > Αννίτα (του Λόγου και των δερβίσικων στροφών), δεν παύεις να με εκπλήττεις… Συμφωνία των αισθημάτων, η ζωή δεν άλλαξε από τον προηγούμενο αιώνα… Κάποια άνθη ευδοκιμούν στη νύχτα 😉

    > Γλυκερία, «κάνε με ξανά γαμπρό, να δεις πως καμαρώνω», από τη λαϊκή σοφία 🙂
    (Δε θα κάνεις κι εσύ blog; Όλα εδώ «πληρώνονται») 😉

    >Μικρή μαρίκα, μη φοβάσαι το σκοτάδι, παρά μόνο αυτό που είναι εντός. Όσο για το εκτός, έχει ο καιρός γυρίσματα, μα κάθε πράμα στον καιρό του… 🙂

  5. Υπέροχε είπα;! Μου ξέφυγε.
    Εννοούσα μ’άρεσε πολύ.Και δεν είναι και το καλύτερό μου ξέρεις να διαβάζω κάτι τέτοια…

  6. > foulianna, 😀 😀 😀

    > Γλυκερία, 😀 😀 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: