Κραυγή στο σκοτάδι

despair1.gif

Δεν είναι η ηλικία, δεν είναι η φυσική κατάσταση. Είναι τα εσωτερικά δεσμά, οι καμμένες ασφάλειες, η λήθη, το άδειασμα από ενέργεια. Είναι η υπαρξιακή τροχοπέδη.

Αυτό το βάρος στα βλέφαρα και το νου, η νάρκη που απλώνεται στην ψυχή και μουδιάζει τις νευρικές απολήξεις, καθηλώνει τη σκέψη, σε βυθίζει σε μια βιοαναδραστική φαντασίωση, σε αποκόπτει από την αμεσότητα της ζωής, από τον γραμμικό χρόνο. Έτσι, ολισθαίνεις αβοήθητος σε ολοένα και βαθύτερα επίπεδα αδράνειας και ακινησίας.

Η εντροπία σου αυξάνεται επικίνδυνα, τα ψυχικά φορτία χάνουν σιγά – σιγά το δυναμικό τους και η ύπαρξη αποκτά σταδιακά τα χαρακτηριστικά της μαγεμένης Χιονάτης. Ο κυκλικός σου εσωτερικός χρόνος κυλάει σα ρόδα – θα μπορούσε να ‘ναι ο τροχός των μετενσαρκώσεων – πάνω στη γραμμή της ζωής. Τα περιεχόμενα ανακυκλώνονται, δεν ανανεώνονται. Η ζωή φθίνει.

Μετράς μέρες να σκεφτείς κάτι αξιόλογο, μήνες να το πράξεις. Και μετά από χρόνια, θα αναφωνήσεις απελπισμένος «Έκανα ένα βήμα

Ένα βήμα.

Και έχασες άλλα 1000 που θα μπορούσες  / έπρεπε να είχες κάνει.

Η εσωτερική θερμοκρασία τείνει σ’ αυτή του περιβάλλοντος. Το χρώμα σου, το ίδιο. Το βλέμμα, άδειο από ψυχή, κοιτάζει με απορία τον καθρέπτη. Εσύ, ποιός είσαι;

Εγώ είμαι αυτός;

Κοιτάζεις γύρω σου, θαρρείς αγουροξυπνημένος. Τι κάνω εγώ εδώ, σκέφτεσαι. Πως βρέθηκα εδώ; Που θέλω να πάω;

Μα πριν προλάβεις να ολοκληρώσεις την απορία σου, σε καταλαμβάνει η νύστα.

Ο ύπνος, λένε, είναι ο μικρός αδελφός του Θανάτου. Κι ο Θάνατος, ο έσχατος επισκέπτης και σύντροφος. Μα δεν θα ήταν τόσο φοβερός αν δεν συνοδευόταν από την Φθορά.

Η απώλεια είναι το μέτρο της αποτυχίας. Κάποτε, σου δόθηκε λίγος χρόνος. Ο ύπνος στον κλέβει, νύχτα με τη νύχτα, μέρα με τη μέρα. Όταν αδειάσεις εντελώς από χρόνο, θα έλθει Εκείνος.

Θα έλθει καβαλάρης πάνω σ’ άλογο μαύρο, ντυμένος σιδερένια πανοπλία. Με το ψυχρό του ατσάλι θα σε κόψει κι η Γη θα πάρει τέλος.

Ξύπνα, μη σε παίρνει ο ύπνος τώρα που βλέπεις! Βάλε ξυπνητήρια, τσίμπα τα χέρια και τα μάγουλα. Κάνε κάτι, μην κοιμηθείς!

Η συναίσθηση της φθοράς είναι σα γροθιά στο στομάχι. Διπλώνεσαι στα δυο απ’ τον πόνο, νιώθεις τη φρίκη της έκπτωσης, την ανυπαρξία χαράς.

Δε ζεις, δεν τολμάς, δε χαίρεσαι.

Τα φορτία σου σ’ έχουν γονατίσει. Με σκυμμένο κεφάλι προσπαθείς να κρατηθείς μα πόντο – πόντο, γέρνεις στη γη. Στη γη που περιμένει την ύλη σου, να την πάρει πίσω γι ανακύκλωση. Νιώθω πολύ κουρασμένος, λες, να ξαποστάσω λίγο, να κοιμηθώ, να ξαναβρώ τις δυνάμεις μου…

Μα μια μέρα απλά δεν θα ξυπνήσεις…

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Δεν μπορώ.Θα το ξαναγράψω.Γράφεις υπέροχα.
    Ο Επίκουρος δίδασκε ότι κανείς δεν πρέπει να σκέφτεται αρνητικά το θάνατο.Αφού όλα τελειώνουν με απελευθέρωση από κάθε κακό και έγνοια.Τελειώνουν όλα τα εγκόσμια,όπως είναι η φυσική κατάληξη των πάντων.Δύσκολα όμως το δέχεται ο άνθρωπος για πολλούς λόγους.Ας μην ξεχνάμε δε,πως είναι και μια «κατάσταση» που εξισώνει όλους.
    Δε συμφωνώ με όλες τις φιλοσοφίες των Επικούρειων,όμως η κυριότερη,»η φιλοσοφία της ηδονής» ως υπέρτατο αγαθό,είναι ενδιαφέρουσα.Έλεγε ότι ευχάριστη ζωή χωρίς σύνεση καλοκαγαθία και δικαιοσύνη,δεν μπορεί να υπάρξει.Όπως και δυσάρεστη ζωή μ ε τις αρετές αυτές,είναι αδιανόητη.
    «Ηδονή» λέγοντας,εννοούσε την απελευθέρωση της ψυχής και του σώματος από κάθε πόνο.
    ‘Εχουμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας να αποζητούμε την ευτυχία συνεχώς στη ζωή μας..Χωρίς όμως να γινόμαστε υπόδουλοι στις επιθυμίες μας
    Εν ολίγοις να έχουμε μέτρο,έτσι ώστε να μη χάσουμε την ψυχική μας γαλήνη και να κυριαρχήσουμε πάνω στις επιθυμίες μας.
    Τι τα γράφω τώρα αυτά…όλοι τα σκεφτόμαστε θα μου πεις.
    Καμιά φορά τα ξεχνάμε για λίγο.Νόμος της ανθρώπινης φύσης κι αυτό.
    Ο Βούδας έλεγε ότι όλα στη ζωή είναι πόνος.Να συμφωνήσω? …όχι.Όμως τη ζωή τη ζούμε όπως μας έρχεται όλοι,κι όχι όπως θα θέλαμε.

    Το σπουδαιότερο μέρος του βιβλίου της ζωής όμως,είναι ο επίλογος.

    Κι αφού είμαστε εδώ ακόμα και γράφουμε,ας φροντίσουμε να το γράψουμε εντυπωσιακά.’Η ευχάριστα.Ή όπως τα καταφέρουμε καλύτερα.
    Το καθήκον μας,με σεβασμό απέναντι στη ζωή θα το έχουμε κάνει.
    Αλλά…χαλλλαρά!
    Και υγειαίνετε!!

  2. Nα σου στείλω τη δεύτερη δόση αισιοδοξίας! Συγγνώμην αν άργησα, μην κάνεις έτσι! Αλλά ήμουν απασχολημένη με κάτι παιδιαρίσματα!Έλα νιώθεις να έχει επίδραση , έτσι δεν είναι ?Επς μου χρωστάς και μιά υπόσχεση….τουλάχιστον μιά υποψία υπόσχεσης!Μην πάνε χαμένοι τέτοιοι…..δημιουργικοί ιστοί !Κρίμα δεν είναι! Σύνελθεεεεεεεε ρεεεεεεε! Α! Επιτέλους μ’άκουσες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: