Ζηλεύω τους γλάρους

winter sorrow

Σήμερα είναι μια εκπληκτική μέρα. Ο αγέρας έχει καθαρίσει

την ατμόσφαιρα, το βλέμμα γλιστράει αβίαστα σαν πάνω σε πάγο κι όλα φαίνονται καθαρά: τα πουλιά, τα κύμματα, ο χιονισμένος Όλυμπος στο βάθος, ακόμη και τα λάθη που ‘ γιναν χωρίς να το καταλάβω, μέσα από το χρυσοκίτρινο υγρό στο ποτήρι.

Ανεμπόδιστα το ηλιόφως λούζει τον κόσμο, φως σα λιωμένος λευκόχρυσος που χαρίζει μια επάλλειψη γυαλάδας σ’ όλα τα αντικείμενα. Μα ενώ το φως του ήλιου πέφτει άφθονο πάνω στα μακρινά και τα κοντινά, η θέρμη του, λιγοστή, δε φτάνει να ζεστάνει την παγωμένη μου επδερμίδα. Με ρίγος κι ένα μούδιασμα, με σφιγμένο στόμα, με σκοτεινό βλέμμα, σβήνω το πικρό τσιγάρο στο χώμα.

Απ’ όλα τα φυσικά φαινόμενα, η θλίψη είναι το πιο λεπτό. Τρυπάει, χώνεται κάτω απ’ τα ρούχα, στριμώχνεται ανάμεσα στα κύτταρα του δέρματος, απλώνεται με το ψυχρό άγγιγμά της στα σπλάχνα και τα νοτίζει με το είναι της, τα ακινητοποιεί. Ίδε ο παγετός.

Το φως του ήλιου λούζει τον κόσμο, διαχέεται στην ασημόχρυση λάμψη του και κάνει τον κόσμο παραμυθένιο, γυάλινο. Θυμάμαι, έτσι ήταν και την άλλη φορά που πέθανα.

Πόσες φορές ακόμα … (ΑΡΡΗΤΟ)

Να ‘μουν κι εγώ γλάρος, να πέταγα ανέμελα πάνω απ’ την κυμματισμένη θάλασσα, στον κρύο τον καιρό χωρίς να με νοιάζει, χωρίς να νιώθω άλλο απ’ το σκίρτημα της πείνας στο στομάχι…

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Και που ξέρεις αν οι γλάροι είναι όντως ανέμελοι, δεν νοιάζονται και δεν νιώθουν παρά μόνο την πείνα ? Μπορεί και ο γλάρος να λέει : α, ρε αγαθά που έχουν οι άνθρωποι , σπίτια να χουχουλιάζουν, γιατρούς να τους θεραπεύουν , οικογένεια να τους νοιάζεται ?

  2. > Isis, by all means…

    > mikrimarika: Εεε, στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι νιώθουν οι γλάροι, αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα στη βιολογία / ζωολογία. Ωστόσο, έχω την εντύπωση πως,όπως και τα υπόλοιπα ζώα, δεν έχουν άγχος του μέλλοντος αλλά μόνο το stress της ανάγκης της επιβίωσης. Ποιητική αδεία όμως…

  3. Δεκτή…..η ποιητική άδεια! Θα κρατήσει για πολύ ?

  4. Χμμμ… δεν ξέρω, γιατί;

  5. Έτσι ! Δεν το ξέρεις ότι οι γυναίκες είμαστε ….περίεργες από τη φύση μας ! Μας αρέσει να χώνουμε τη μύτη μας παντού! Μην μ’ακούσουν οι ομόφυλες μου και με κυνηγήσουν με τις ….λεμονόκουπες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: