Παιχνίδι με το νερό

Ξυπνάς ένα πρωί, ο ήλιος λάμπει, κοιτάζεις από το παράθυρο τη θάλασσα. Τόσο ήρεμη, τόσο θελκτική, λες: «να κάνω μια βουτιά, να χαρώ την υγρή θαλπωρή»…Βγάζεις τα ρούχα σου, με ανυπόμονα βήματα πλησιάζεις, το πέλμα βυθίζεται στο νερό. Ζεστό, παιχνιδιάρικο, αναζωογονητικό. Γεμάτος προσδοκία κάνεις μια βουτιά.

Πριν προλάβεις να απομακρυνθείς από την ακτή, δυο – τρεις απλωτές μοναχά, ξαφνικά αισθάνεσαι ένα κρύο ρεύμα να σε αγκαλιάζει. Κοιτάζεις ψηλά, ο μέχρι πριν λίγο γαλανός ουρανός έχει καλυφθεί με σύννεφα, μια σκιά απλώνεται γοργά από πάνω σου.Εσύ όμως είσαι αποφασισμένος να κολυμπήσεις. Σταθερά, τα πόδια χτυπάνε πίσω, το σώμα γλυστράει μπροστά. Το νερό, δροσερό, σε χαϊδεύει, κρατάει ακόμη υποσχέσεις, υπονοούμενα, προσδοκίες. Τι κι αν δεν είναι τόσο ζεστό λίγο πιο μέσα, λες.

Δεν πατάς πλέον, δεν υπάρχει έδαφος κάτω από τα πόδια σου. Είσαι μέσα στη θάλασσα. Το υγρό στοιχείο σε περιβάλλει, σε φιλοξενεί, σε δέχεται μέσα του. Μα είσαι ακόμη στα ρηχά. Κι άλλες απλωτές, μπαίνεις πιο μέσα.Το νερό είναι καθάριο. Ο αφρός τόσο λευκός, η διαύγεια μεγάλη, ίσως να δεις και μερικά ακτόψαρα να σε τριγυρίζουν. Η θάλασσα απλώνεται γύρω σου, κάτω σου. Κι επάνω, ο ουρανός. Βαθιά εισπνοή, βουτιά.

Καθώς έχεις βυθιστεί στο νερό, όλα αλλάζουν. Ένας άλλος κόσμος απλώνεται γύρω σου. Σιωπηλός, με τους δικούς του κανόνες. Δεν ζεις πλέον επάνω, αλλά μέσα. Γλιστράς μέσα στο υγρό στοιχείο, βλέπεις το γαλάζιο να παιχνιδίζει πάνω σ’ όλα και νιώθεις τη δροσιά του παντού.

Μα τότε, κάτι σε αγγίζει. Ένα ρεύμα μέσα στη θάλασσα. Σε τραβάει, σα να κινείται ο κόσμος γύρω σου και η ακτή απομακρύνεται. Πας να βγεις στην επιφάνεια, μα η απόσταση δεν μικραίνει. Ο αέρας λιγοστεύει.

Απορείς. Τί έγινε τώρα; Τί ρεύμα είναι αυτό; Κλωτσάς, σπρώχνεις προς τα πάνω. Έτσι όπως κολυμπάς, συνειδητοποιείς ότι πια η θάλασσα δεν είναι η φιλική αγκαλιά που πρόσμενες, μα κάτι άλλο, μυστήριο, απρόβλεπτο, αδιάφορο. Το ζεστό γίνεται κρύο, το γλυκό στιφό, το στοργικό αφιλόξενο. Ακόμη περισσότερο, καταλαβαίνεις ότι δεν ελέγχεις το παιχνίδι. Ότι από τη στιγμή που αφέθηκες στο νερό, παραδόθηκες σε μοίρα άγνωστη κι η ασφάλεια έμεινε πίσω, στην ξηρά.Σε συναγερμό, κολυμπάς προς την επιφάνεια. Η καρδιά χτυπάει γοργά καθώς μειώνεται η απόσταση. Μα να, βγαίνεις από το ρεύμα και το νερό είναι ξανά ζεστό. Η επιφάνεια έρχεται κοντά. Με φόρα αναδύεσαι, ανοίγεις το στόμα και ρουφάς άπληστα τον αέρα.

Γύρω, τα σύννεφα πέρασαν, η επιφάνεια είναι λάδι, το σώμα σου λικνίζεται απαλά. Γι’ άλλη μια φορά νιώθεις χαλαρός, ασφαλής. Παίζεις με το νερό. Δέχεσαι τα χάδια του, την αγκαλιά του.Μα όταν ξανασηκωθεί αεράκι, φροντίζεις να βγεις βιαστικά πριν σε ξαναπιάσει το ρεύμα. Κι αν σε λαχτάρησε σήμερα, πάλι θα γυρίσεις αύριο. Γιατί, δεν μπορείς να γυρίσεις την πλάτη στη θάλασσα, στο Μυστήριο.

Πότε πότε η ζωή μου δίνει την ευκαιρία να κάνω refresh στο γιατί στη λαϊκή σοφία συδέονται τόσο στενά η γυναίκα και η θάλασσα…

Advertisements

4 Σχόλια

  1. «Κι αν σε λαχτάρησε σήμερα, πάλι θα γυρίσεις αύριο»
    =================================
    αυτο τα λεει ολα! Πανεμορφο post sadmanivo, πραγματικα το εζησα!!!

  2. υπάρχουν πολλά ρεύματα στην θάλασσα… άλλα σε πάνε κατευθείαν στα βράχια, και άλλα όπως αυτό προηγείται στο από πάνω σχόλιο, μπορούν να σε πάνε σε τροπικά νησιά..

    διαλέγεις και παίρνεις..

  3. >Foulianna, είναι άραγε μαζοχισμός ή η σοφία της ζωής;

    >Isis, thy will be done, και σχετικά με τα ρεύματα, έχω μια τάση προς το ζεστό, έως τροπικό… : )

  4. αν δε το έχεις υπόψη σου, επεδίωξε να διαβάσεις κάποια στιγμή τον «Ωκεανό» του Αλεσάντρο Μπαρίκο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: