Το φάντασμα του Μόμπυ Ντικ

Ακόμη και στην αδιαφορία υπάρχουν διαβαθμίσεις.Ακόμη και αν δεχτούμε πως το φυσικό περιβάλλον αποτελεί κτήση μας την οποία διαχειριζόμαστε κατά βούληση (ή κατά τα βίτσια μας), επομένως μπορούμε να αποψιλώνουμε ή να καίμε τα παρθένα δάση χωρίς ενδοιασμούς, να καταστρέφουμε βιότοπους για λίγους επιπλέον τόνους γεωργικών προϊόντων και να επιβαρύνουμε τον αέρα με τα νέφη μας, ακόμη και τότε, θα ήταν έγκλημα να συνεχίσουμε να εξοντώνουμε μορφές ζωής με υψηλό δείκτη ευφυίας, όπως τα δελφίνια και οι φάλαινες.Ο λόγος περί της απόφασης της Ισλανδίας να επιτρέψει το εμπόριο κρέατος της ρυγχοφάλαινας (βλέπε σχετικό νέο στο in.gr) και να προχωρήσει στην εξαγωγή του προς άλλες χώρες. Οι φάλαινες είναι από τα πιο «ανθρώπινα» ζώα του πλανήτη, εκφράζοντας χαρακτηριστικά συναισθήματος και κοινωνικής ζωής ανάλογα με – και περισσότερο από ορισμένες απόψεις από – τα δελφίνια. Ωστόσο, για χώρες όπως η Ισλανδία και η Ιαπωνία, είναι επίσης μια πρόσφορη πηγή εισοδήματος, και μάλιστα παραδοσιακά, από πολλά χρόνια. Παρά τις πολλαπλές προσπάθεις φορέων με οικολογική σκέψη ή απλά της κοινής γνώμης, παρά τις πολλές φορές που έχουν συρθεί στα δικαστήρια για το κυνήγι ειδών υπό εξαφάνιση, ευθέως ή πλάγια, το κυνήγι συνεχίζεται.Θα μου πείτε, υπάρχει βιομηχανία ήδη στημένη σ’ αυτές τις χώρες. Τι θα απογίνουν αυτές οι θέσεις εργασίας αν σταματήσει το εμπόριο αυτών των ειδών; Συμφωνώ. Δεν θα ήθελα να επιβαρύνω την οικονομική κατάσταση ανθρώπων που δε μου φταίνε σε τίποτα.Παρεμπιπτόντως, το ξέρετε πως η οικονομία των χωρών του «χρυσού τριγώνου» της Ν.Α. Ασίας, όπως και της Κεντρικής Αμερικής στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην παραγωγή ηρωίνης και κοκαΐνης, οι οποίες φυσικά εξάγονται στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη (και σε διάφορες άλλες περιοχές του κόσμου); Κι εδώ έχουμε στημένες βιομηχανίες με χιλιάδες θέσεις εργασίας που τρέφουν ολόκληρες περιοχές. Μα δεν είναι το ίδιο, θα πείτε. Ναι, δεν είναι το ίδιο. Στη μια περίπτωση καταναλώνουμε ένα θαλάσιο θηλαστικό, στην άλλη καταναλώνουμε τα ίδια μας τα παιδιά. Ωστόσο, αυτό είναι δείγμα τρόπου σκέψης ενός εμπόρου ναρκωτικών. «Δεν είναι τα δικά μου παιδιά χρήστες, άλλα είναι». «Δεν υποφέρουν άνθρωποι, υποφέρουν ζώα (φάλαινες)». Θέλετε να στηρίξετε αυτό τον τρόπο σκέψης; Σκεφτείτε το.Σκεφτείτε επίσης πως αν είναι – από οικονομικής άποψης αλλά και από άποψης υποδομών – δύσκολο για την Ισλανδία να μεταφέρει αυτές τις θέσεις εργασίας σε άλλο τομέα, είναι πολύ δυσκολότερο κάτι τέτοιο για τις τριτοκοσμικές χώρες, τις κατ’ ευφημισμό «αναπτυσσόμενες», να σταματήσουν την παραγωγή οπίου και να στραφούν σε άλλες καλλιέργειες. Τελικά, όλα είναι ζήτημα βούλησης (πολιτικής, κοινωνικής, προσωπικής). Δικής τους να σταματήσουν το κυνήγι, και δικής μας να αγοράζουμε το κρέας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: