Το αμάξι μου κι εγώ

Σήμερα έχω όρεξη να πω δυο λόγια για το αμάξι μου. Το ωραίο μου αμαξάκι που το αγαπάω πολύ, αν και δεν το πολυπροσέχω. Είναι παλιό, το παραδέχομαι, αλλά κρατάει ακόμα και ελπίζω να κρατήσει άλλο τόσο. Το χρώμα του, είναι λίγο φθαρμένο, από κανα δυο παλιά τρακαρίσματα και μικροφθορές καθημερινής χρήσης. Αλλά, δεν είναι το χρώμα αυτό για το οποίο θέλω να πω. Είναι για το πως λειτουργεί. Για παράδειγμα, είμαι στην εθνική οδό, πάω χαλαρά με πέμπτη στο ρελαντί (σχεδόν) και ακούω μουσική στο ραδιόφωνο, σε έναν σπό τους αγαπημένους μου σταθμούς. Με δυο λόγια, πάω βόλτα.
Αν χαλαρώσω το κράτημα του τιμονιού, παρατηρώ πως φεύγει σιγά σιγά προς τα δεξιά. Ημιαξόνιο μήπως; Ή απλά θέλει ζυγοστάθμιση; Καλό είναι να μην ξεχνιέμαι. Α, ναι, και οι δεξιοί τροχοί, κυρίως ο μπροστινός, δεν πιάνουν καλά, πρέπει να τους αλλάξω. Αν χρειαστεί να φρενάρω απότομα, δεν είμαι σίγουρος ότι θα πιάσει.
Υπάρχει και ένα ζήτημα με τις στροφές (του κινητήρα). Δύο, για την ακρίβεια. Το πρώτο, είναι ότι το ρελαντί έχει κάπως απορυθμιστεί, αν το αφήσω μπορεί και να μου σβήσει. Το δεύτερο, παρατήρησα πως αν πατήσω σιγά σιγά το γκάζι,κοντά στις 3.800 στροφές, κάνει μια «αναπήδηση», δεν ξέρω πως να το περιγράψω, αλλά νιώθω σα να χάνει την μετάδοση στιγμιαία, με αποτέλεσμα αστάθεια στην κίνηση, ιδίως αν συμβεί πάνω σε στροφή (του δρόμου). Ναι, πρέπει να το πάω στο συνεργείο… αλλά μέσα στον πυρετό της ζωής, ξεχνιέμαι.
Ο πίνακάς του επίσης δεν δουλεύει καλά. Το λαμπάκι του λαδιού μερικές φορές δεν ανάβει, οπότε πρέπει να είμαι σίγουρος πως δεν έχω διαρροή. Και η θερμοκρασία, φαίνεται, πως να το πω… κατά προσέγγιση. Κανονικά, πριν ξεκινήσω για μακρινό ταξίδι, πρέπει να ελέγχω νερό και λάδια.
Αν ήταν μόνο αυτά, θα ήμουν ευτυχισμένος.
Τις προάλλες, εκεί που έπαιρνα μια κλειστή στροφή, ξαφνικά άνοιξε – μα την πίστη μου – η πόρτα του συνοδηγού. Ευτυχώς ήμουν μόνος, αν ήταν και η κοπελιά μαζί, θα άκουγα εξάψαλμο. Το πήγα στο μάστορα, μου είπε ότι έχει ξελασκάρει η κλειδαριά, αλλά κρατάει ακόμα λίγο, αν θυμάμαι να οδηγώ με κατεβασμένες τις ασφάλειες. Δε βαριέσαι, θα τα κάνω όλα μαζί.
Για να μην σας κουράζω, έχει και κανα δυο άλλα μικροπροβληματάκια. Τίποτα σοβαρό, αρκεί να να μην ξεχνάω πως τα φλας που και που δε δουλεύουν.


Θα μου πείτε, είσαι μαζόχας ή θέλεις να αυτοκτονήσεις;
Τίποτα από τα δύο φίλοι μου, όχι προς το παρόν τουλάχιστον.

Η αλήθεια είναι πως αν έχω το νου μου και οδηγώ συνειδητά, έχοντας υπόψην όλα αυτά τα προβλήματα, μάλλον δεν κινδυνεύω, ούτε και κανείς άλλος. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, σπάνια οδηγώ συνειδητά, όπως και όλοι μας. Συνήθως ξεχνιέμαι και όταν συμβεί κάτι, τότε – με λαχτάρα – αποκτώ τον έλεγχο και λέω να πάω στο συνεργείο. Αλλά αφού οι πιθανότητες να συμβεί κάτι κακό είναι μικρές και, είναι αλήθεια, συνήθως είμαι τυχερός στο δρόμο, μέχρι τώρα δεν το έχω πάει.
Τι; Είμαι μ… ; Μα, γιατί το λέτε αυτό;

Εντάξει, το παραδέχομαι. Δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα. Όλη αυτή η ιστορία είναι εικονική, για να πω κάτι άλλο. Το πραγματικό θέμα είναι ο εαυτός, αυτό που γνωρίζουμε ως εγώ, ή αυτό που λέμε χαρακτήρα. Όλοι μας έχουμε λίγο πολύ τον ίδιο εαυτό για χρόνια. Όλοι οι εαυτοί μας έχουν διάφορες παραξενιές, ανασφάλειες, εμμονές, ανεπάρκειες. [Επίσης, όλοι μας έχουμε και πολύ ωραία χαρακτηριστικά, που αξίζουν. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα]
Για χρόνια έψαχνα τρόπο να αλλάξω τον εαυτό μου, να τον κάνω καλύτερο. Δοκίμασα διάφορες ιδέες και πρακτικές, αλλά δεν κατάφερα να αλλάξω σχεδόν τίποτα. Ακολούθησα διάφορες φιλοσοφίες και αρκετές έχουν να δώσουν ωφέλη, αλλά όχι αυτό που ήθελα. Επίσης, στην πορεία των χρόνων διαπίστωσα πως όχι μόνο δεν μπόρεσα να αλλάξω τον εαυτό μου (με την συγκεκριμένη έννοια της τροποποίησης γνωρισμάτων που γενικά κατατάσσονται ως ελαττώματα), αλλά και δεν γνώρισα κάποιον που αποδεδειγμένα να πέτυχε αυτό το στόχο. Δε λέω πως δε γίνεται, λέω πως δεν το είδα.
Τί σχέση έχουν όλα αυτά με την παραπάνω ιστορία; Πέρα από την ποιητική αδεία παρομοίωση των ελαττωμάτων με μηχανολογικά προβλήματα, θέλω να υποδείξω και κάτι άλλο: πως, αν και δεν μπόρεσα να αλλάξω τον εαυτό μου, όταν και για όσο ήμουν συνειδητός (σχετικά δηλαδή, γιατί υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις συνειδητότητας) είχα τον έλεγχο του εαυτού.
Εδώ βοηθάει η ιστορία. Το ίδιο προβληματικό αμάξι, χωρίς να αλλάξει κατ’ ουσίαν, έχει διαφορετική συμπεριφορά όταν ο οδηγός είναι συγκεντρωμένος σ’ αυτό που κάνει, όταν δηλαδή είναι συνειδητός.
Ίσως υπάρχουν συνεργεία για τους εαυτούς μας. Ίσως, άλλα είναι καλά και άλλα όχι. Ίσως να μπορούμε να βρούμε ένα συνεργείο σήμερα, ίσως και όχι. Πάντως, όπως και να ‘χει, αν είμαιστε παρόντες στη ζωή μας, λεπτό προς λεπτό, θα «οδηγούμε» με μεγαλύτερη ασφάλεια.
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.

[Το θέμα φυσικά είναι ανεξάντλητο. Κάποια στιγμή θα επανέλθω. Αν έχω παρέα, θα είναι και πιο ευχάριστα αλλά και πιο ωφέλιμα.]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: