Δεν πρόλαβες..

*
Χαμένοι σ’ ένα δάσος με ομίχλη
σε μονοπάτια που φαντάζουν κυκλικά
πως σφίγγει το λαιμό αυτό το δίχτυ,
τα δέντρα, γιατί μοιάζουν σαν καρφιά;

Αντισταθείτε

Μετά από διπλή πρόσκληση της FOU και του DREDD , υποκύπτω και ανεβάζω ένα ποίημα. Δεν είμαι εξοικειωμένος με την ποίηση, θα με θεωρούσα απλοϊκό και αστοιχείωτο. Δύσκολο να επιλέξω - κι από τι; τα διαβάσματά μου μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού… Μα υπάρχει κάτι που μου αρέσει, το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή [...]

Παράξενα

Παράξενα που σκέφτομαι
σαν πέφτει το σκοτάδι
κι η μοναξιά μου γύρω μου
τυλίγεται, σα χάδι.

Εβίβα

Δυο ποτηράκια ακούμπησα επάνω στο τραπέζι
και μια καράφα γυάλινη, με λίγο κοκκινέλι.
Καρώ τραπεζομάντηλο, φθαρμένο απ’ το χρόνο
και σαν το ύφασμα κι εγώ, σιγά σιγά να λιώνω.