Red Alert 2 Yuri’s Revenge, παλιό πάθος κι απωθημένο να γράψω γι’ αυτό. Από τα παιχνίδια που κι αν τα αγόραζα τρεις – τέσσερις φορές, πάλι θα έβγαζαν τα λεφτά τους. Να μην πω πόσες ώρες 
έχω φάει να τσακίζω τους αντιπάλους.
Για να αρχίσω, λίγα τρίβια. Βγήκε το 2001, ένα χρόνο μετά το Red Alert 2, επίσης πολύ καλό παιχνίδι. Developer είναι η Westwood ενώ το κυκλοφόρησε η ΕΑ GAMES.
Κύριος χαρακτήρας είναι ο σάικο Γιούρι, ένας τύπος από τους Σοβιετικούς που μπορεί να υποδουλώσει τη σκέψη των άλλων φυσικά αλλά και με συσκευές. Στο Yuri’s Revenge αυτομολείται και τα βάζει με Συμμάχους και Σοβιετικούς. Έτσι, το παιχνίδι έχει τρεις στρατούς (Σύμμαχοι, Σοβιέτ και Γιούριδες) αλλά μόνο δύο campaigns, των συμμάχων και των σοβιετικών.
Κλασσικό strategy, σε ένα single player game ο παίχτης μαζεύει πόρους και φτιάχνει στρατό για να νικήσει τους αντιπάλους. Το ίδιο γίνεται βέβαια και σε multiplayer game, αλλά εγώ προτιμούσα το σόλο και γι’ αυτό μιλάω.
Τα καλά: καλή οικονομία κτιρίων και μονάδων, μετρημένες (με μια εξαίρεση) ισορροπίες δυνάμεων ανάμεσα στους στρατούς, απλή και λιτή φιλοσοφία: μάζεψε φράγκα και τσάκισε τον άλλον.
Τα άσχημα: το battle fortress δεν έχει ανταγωνιστή. Άπαξ και φτιάξεις 5-6 τέτοια και ειδικά αν έχεις πάρει τους Βρετανούς και βάλεις μέσα από 4 guardian GIs και 1 sniper, καθάρισες ότι κι αν έχεις απέναντί σου, εκτός από superweapons.
Μια άλλη ανισορροπία υπέρ των συμμάχων είναι ο κατάσκοπος που δεν υπάρχει ούτε στους σοβιετικούς ούτε και στους γιούριδες. Λες και το Σοβιέτ δεν είχε κατάσκοπους… Χε χε χε…
Δυστυχώς, δεν έχει βρεθεί ακόμη φόρμουλα να μην εξαρτάται η νίκη αποκλειστικά από τα φράγκα. Επομένως, όποιος καπαρώσει πρώτος τους πόρους του παιχνιδιού, αυτός είναι και ο νικητής τελικά.
Τα campaigns είναι καλά, με πολύ καλή υποστήριξη από FMV που δίνουν άλλη διάσταση στο παιχνίδι και σε κάνουν να ξεχνάς τα παρωχημένα πλέον γραφικά. Στη διάρκεια των αποστολών επισκέπτεσαι μέρη όπως το Los Angeles
και το Σίδνεϋ,
αλλά και ένα κάρο άλλα που δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρω αναλυτικά, μέχρι και το ίδιο το φεγγάρι!
Ωστόσο θα πρέπει να σημειώσω πως το τελευταίο κομμάτι της συμμαχικής εκστρατείας, στην Ανταρκτική, είναι από τα καλύτερα του παιχνιδιού.
Guest Star στο συμμαχικό campaign είναι και ένα celebrity από τον αγροτικό χώρο
(Επίσης, προσωπική άποψη, και η πράκτορας Τάνυα είναι από τα καλύτερα κομμάτια .. του παιχνιδιού)
αν και, αντιμετωπίζει σοβαρό ανταγωνισμό από κει που δεν το περίμενε.
Βέβαια, εξίσου hot είναι και τα gattlings
Τελικά, στα campaigns ό,τι κι αν πάρεις, Yuri goes down που λέει και η Τάνυα… Ενώ στα single player, όπως είπα παραπάνω το προβάδισμα το έχουν οι δυτικοί και – κατά τη γνώμη μου – περισσότερο οι Βρετανοί, λόγω του sniper. Έτσι, αν τύχει να παίξουμε μαζί, μη με ρωτήσετε τι θα πάρω…
Αλλά το καλύτερο το άφησα για το τέλος.
Τι μπορεί να σε κάνει να μη βαρεθείς ένα παιχνίδι για πάνω από 4-5 χρόνια;
Τι άλλο, το Map Editor !
Ένα προγραμματάκι που σου επιτρέπει να φτιάχνεις τις δικές σου πίστες.
Μάλιστα, και αρκετά απλό στη χρήση, τουλάχιστον για απλούς χάρτες, χωρίς ιδιαίτερους προγραμματισμούς (triggers, celtags κλπ).
Διαθέτει 5 τερέν: temperate,
snow,
urban , newurban και
moon (αλλά δε λέει).
Κλείνοντας, να αναφέρω πως υπάρχουν 2 modifications του παιχνιδιού αλλά δεν τα έχω δοκιμάσει. Διάφορα στοιχεία μπορείτε να δείτε στη βικιπαίδεια και εδώ (ενδεικτικά).
Α, και να ξέρετε, παρότι λέει η βικιπαίδεια, το παιχνίδι παίζει μια χαρά σε windows XP. Για Vista ε, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας…
[Όποιος θέλει να του στείλω κανένα δικό μου χάρτη, ας ρίξει κανένα mail]
Αρχειοθετήθηκε ως : 2009
ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ.
ΤΙ ΛΕΣ Τ Ω Ρ Α.
Μεγάλος φαν των δύο πρώτων red alert.
Ακόμα θυμάμαι τον ήχο που κάνανε τα ζέπελιν όταν πλησίαζαν στη βάση σου… Τρόμος! χεχε
Μάνο, το 1ο δεν το έχω παίξει, ήρθα αργά σε επαφή με .. το άθλημα. Αλλά το 2ο… Και ναι, χωρίς τα battle fortresses τα ζέπελιν ήταν σκέτη κόλαση… Το 3ο μέχρι στιγμής (πρώτη επαφή) δεν μου πολυλέει, αλλά είδωμεν.
Ααααα!
Άλλη μαγεία το πρώτο! Όπως όλα τα πρώτα άλλωστε.
Sad,
επειδή μερικοί άνθρωποι θέλουνε ν’ αγιάσουνε,
ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν κάνει ακόμα τις ανακωχές τους με τα Θεία, όπως εγώ,
θα σου πρότεινα με όλο το θάρρος να ξε-καθαρίσεις λίγο τα παράθυρά σου, ν’ αλλάξει κάπως και η θέα..
με το θάρρος της συμμετοχής σ’ αυτό το ιστολόγιο.
Πάντα μου ζύγιζα την παραφωνία μιας διαφορετικής φωνής περισσότερο από εκείνες που έφτιαχναν ανέξοδα απόλυτα συχρονισμένες χορωδίες
κάτω απ’ το ραβδί ενός μαέστρου..
Όπως το θέτει και ο Γιάννης Στίγκας, τόσο μα τόσο εύστοχα:
”τη φωνή μου ρε
κι ας μην έχω να φάω”
Σαν εκείνο το δάσκαλο που παρότρυνε τους μαθητές του ν’ ανταριάζουν τους ουρανούς που ζωγραφίζανε, γιατί λέει, η πολλή ομοιομορφία στο τελάρο κοιμίζει το βλέμμα και το νου του θεατή..
Καταλαβαινόμαστε θαρρώ κι ας είναι φορές φορές και διαφωνώντας
Αυτή τη φορά συμφωνούμε.
Ο πολιτισμός βλέπεις και η καλλιέργεια, δεν έρχονται με τα γονίδια, έτοιμα και ώριμα, αλλά μαθαίνονται (ο διάλογος, πχ, ή η ευθύτητα και άλλα πολλά).
Η μάνα μου, του δημοτικού, έλεγε “ουκ αν λάβεις παρά του μη-έχοντος”.
Πόσο δίκιο είχε…
Μάνο, σόρρυ, προέκυψε προτεραιότητα.
Λεπόν, το 1ο αμφιβάλλω αν μπορεί να το παίξει το pc μου, και το 2 βλέπεται φρικτά.
Τέσπα..
Κάποια στιγμή θα γράψω και για την Kroft, Lara Kroft