Κάθε άνθρωπος (είτε το γνωρίζει είτε όχι) έχει ένα όνειρο που τον προσδιορίζει.
*
Ονειρεύομαι ένα κόσμο αλλιώτικο.
Ένα κόσμο όπου οι πόλεις των ανθρώπων είναι μικρότερες, ευρύχωρες, με πολλά πάρκα και συντριβάνια, με πλατιούς δρόμους, καθαρές, με φαρδιά πεζοδρόμια και όμορφα κτίρια, με σπίτια με κήπους, με πλατείες, με καφενεία, με κινηματογράφους και θέατρα.
Ονειρεύομαι ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι γελάνε, χορεύουν, τραγουδούν και συ-ζητάνε, κάνουν έρωτα και παίζουν παιχνίδια, διαβάζουν βιβλία και φτιάχνουν καλλιτεχνήματα με τα χέρια τους.
Ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι εργάζονται και προσπαθούν να κάνουν την εργασία τους όσο μπορούν καλύτερα, όπου μαθαίνουν ό,τι τους λείπει και ό,τι δεν τους λείπει, όπου εκμεταλλεύονται κάθε στιγμή για να γίνουν καλύτεροι ή για να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους.
Ονειρεύομαι ένα κόσμο όπου ο συνάνθρωπος είναι λέξη με ουσία, όπως και ο σεβασμός, η φιλία, η εκτίμηση, ο θαυμασμός, ο έρωτας, η αγάπη, το καλό, η ευτυχία και η ολοκλήρωση.
Ονειρεύομαι ένα κόσμο στον οποίο οι αστυνομικοί βοηθούν τους πυροσβέστες να κατεβάσουν γάτες από τα δένδρα, οι δικηγόροι ενδιαφέρονται πρωτίστως για την αλήθεια και την ηθική τους συνείδηση, οι δάσκαλοι διδάσκουν διδασκόμενοι, οι πολιτικοί συν-αγωνίζονται για το ποιος θα προσφέρει πιο πολλά στην κοινωνία και οι παπάδες είναι οι πιο ταπεινοί απ’ όλους.
Ονειρεύομαι ένα κόσμο όπου οι γέροι περιβάλλονται από αγάπη και φροντίδα, όπως και τα παιδιά.
Ένα κόσμο όπου τα οικόσιτα ζώα απολαμβάνουν την ελευθερία και τη φροντίδα από τους “ιδιοκτήτες” τους.
Έναν κόσμο όπου τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνοντας πως να είναι δημιουργικά, ελεύθερα στη σκέψη και αυτόνομα.
Ονειρεύομαι ένα κόσμο που η Φύση είναι ταυτόχρονα οδηγός και αγκάλη, δάνειο από τις επόμενες γενιές.
Τέλος, ονειρεύομαι ότι κάποια μέρα το όνειρό μου θα είναι το πιο διαδεδομένο όνειρο στην ανθρωπότητα.
***
Το post αυτό αφιερώνεται σε κάθε ον -ανθρώπινο και μη – που έχει υποφέρει από τις ανθρώπινες επιλογές και την ανθρώπινη απληστία ή άγνοια.
I’m lost for words..
http://www.youtube.com/watch?v=7BdioZHo3Gs
http://www.youtube.com/watch?v=43hko2gyP0A
Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun
Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut
There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay
The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The night of wonder
Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide
At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world
Encumbered forever by desire and ambition
There’s a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we’ve been so many times
The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river
Forever and ever
Να ονειρεύεσαι, Sad μου..
όνειρα -ανάσες βαθιές-
δακτυλικό αποτύπωμα οξυγόνου,
υπόσχεση ζωής..
“Η Κοιλάδα των Ρόδων”
΄Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ
εκδόθηκε από τον Παπαχατζή
εκδ. Ιδεοθέατρον
http://www.protoporia.gr/protoporia/product.asp?sku=113421&mscssid=V3CM9GJJHBSX9GWSWAXV2V6EQWK93UL4
Υ.Γ. Δεν είναι επιστημονική φαντασία.
Συνέβη
Ονειρεύεσαι το ιδανικό, λοιπόν.
Μπράβο σου που είσαι τέτοιος άνθρωπος
Τίποτα άλλο.