Οπωσδήποτε, υπάρχει κάτι εξαιρετικά απολαυστικό – ηδονικό αν μου επιτρέπετε – στο να περνάς βράδυα μονήρης (αυτό σημαίνει μόνος, αστοιχείωτοι) υπακούοντας απαρέγκλιτα στην πειθαρχία της Διάθεσης της Στιγμής. Διαβάστε κι άλλο »
Έλειψα καιρό, ακόμη κι αν τον περισσότερο απ’ αυτόν ανέπνεα τον πολυάνθρωπο αέρα της σε κάποια από τις πολύβουες περιοχές της. Ανέπνεα, έτρωγα και κοιμόμουν αλλά δεν ζούσα – γιατί ζωή χωρίς επαφή και σχέσεις δεν είναι ζωή. Διαβάστε κι άλλο »
Το παρακάτω μου ήρθε με mail και μου φάνηκε ταιριαστό σε γενικότερους προβληματισμούς.
Ένας καλόγερος σε κάποια επίσκεψη στην Αθήνα, γυρίζει, γυρίζει και στο τέλος, κουρασμένος, κάθεται σ` ένα καφενείο.
Μια κυρία στο διπλανό τραπέζι τον ρωτάει:
- Είσαστε αληθινός καλόγερος;
- Να σου πω, ράσα φοράω, σε μοναστήρι μένω, σε όλες τις αγρύπνιες και
τις ακολουθίες πάω, νηστεύω, προσεύχομαι, έχω γέροντα. Νομίζω ότι
είμαι κανονικός καλόγερος….
Εσύ τι είσαι;
-Εγώ, είμαι λεσβία…. Απ` το πρωί που θα σηκωθώ μέχρι το βράδυ που θα
πάω για ύπνο όλο γυναίκες σκέφτομαι. Και στον ύπνο μου όλο γυναίκες ονειρεύομαι. Και για σεξ, μόνο γυναίκες θέλω….
Μετά από λίγο αδειάζει το διπλανό τραπέζι. Ο καλόγερος έχει πέσει σε
σκέψεις.
Ένα ζευγάρι έρχεται και κάθεται διπλα του. Κι αυτοί σε λίγο, τον
ξαναρωτούν:
- Είστε πραγματικός καλόγερος;
Και ο καλογερος:
- Έτσι νόμιζα, αλλά μάλλον λεσβία είμαι τελικά…
[Βέβαια, αυτό το pps με την ανδροπαρέα που ψαρεύει είναι άπαιχτο, αλλά δε βαριέσαι...]
Σχόλια: Ο Στήβεν Έρικσον (καμμιά συγγένεια με την ομώνυμη φίρμα κινητών) με είχε κερδίσει με το πρώτο βιβλίο της σειράς των Πεπτωκότων – ή Εκπεσόντων – της Μαλαζάν, τους Κήπους του Φεγγαριού. Περίμενα την συνέχεια από το Μεταίχμιο ή κάποιον άλλο εκδοτικό οίκο αλλά φαίνεται Διαβάστε κι άλλο »
Η προτελευταία μου μανία (η τελευταία αργότερα) που με κράτησε νύχτες – και μέρες – ξάγρυπνο, να παλαίβω με τα νομιστεράκια και τις ιδιοτροπίες τους μέχρι να φτάσω στο πολυπόθητο … αλλά, ας τα πάρουμε από την αρχή. Διαβάστε κι άλλο »